اروتیک مورله

قوم مورله (که دینکاها ایشان را «بیر» می‌نامند) مردمی دامدار نیلو-صحرایی‌اند که در ناحیه‌ی پیبور در منطقه‌ی اداری پیبور بزرگ و در فلات بوما در جنوب شرقی سودان جنوبی متمرکزند، و جماعت‌های خویشاوند ایشان آن‌سوی مرز در اتیوپی ساکن‌اند. زبان ایشان که مورله نام دارد به شاخه‌ی سورمی از خانواده‌ی سودانی شرقی تعلق دارد و بدین‌سان ایشان را با دیدینگاها، تنت‌ها و کاچیپوها پیوند می‌دهد. برآوردهای جمعیت به‌شدت متفاوت است و معمولاً بین حدود 130,000 و 400,000 نفر ذکر می‌شود.

جامعه و معیشت

مورله‌ها گاودارانی با کوچ فصلی‌اند که بز نیز نگه می‌دارند و در جاهایی که بارش اجازه دهد سورگوم می‌کارند، و میان چراگاه‌های فصل بارانی و فصل خشک در امتداد رود پیبور و شاخه‌های آن جابه‌جا می‌شوند. گاو پایه‌ی ثروت، شیربهای ازدواج و هویت فردی است و پسران اغلب به نام گاوهای نر ارزشمند نامیده می‌شوند. جامعه‌ی مورله ریاست متمرکز قبیله‌ای ندارد؛ در عوض بر پایه‌ی نظام گردشی گروه‌های سنی سازمان یافته است، که هر گروه نام و رنگی متمایز برمی‌گزیند و با هم از مراحل جنگاور، بزرگسال متأهل و ریش‌سفید می‌گذرد. رهبری آیینی با منصب «رئیس سرخ» و با کاهنان تبارها پیوند دارد که اختیار باران‌آوری و برکت‌دادن را در دست دارند.

آیین و ظاهر

مردان و زنان مورله بدن خود را با نقش‌های تزئینی ایجادشده با برش پوست نشان‌دار می‌کنند و گردنبندهای منجوقی انبوه، دستبند و زیورهای کمر بر تن دارند؛ مارپیچ‌های عاجی و مارپیچ‌های فلزی از اقلام سنتی نشان‌دهنده‌ی منزلت بودند. از نظر اندام، مورله‌ها عموماً بلندقد، باریک‌اندام و تیره‌پوست‌اند، که از ویژگی‌های معمول مردمان نیلوتیک نیل علیاست. باورهای سنتی آفریدگاری مرتبط با آسمان را همراه با نیروهای نیاکان و باران‌آوری به رسمیت می‌شناسند، هرچند نسل‌ها درگیری میان جماعت‌ها، آوارگی و تماس با مبلغان مذهبی زندگی دینی را دگرگون کرده‌اند و اکنون مسیحیت گسترده است. شعر شفاهی، آوازهای گاو و رقص‌های صفی پرجنب‌وجوش همراه آیین‌های تشرف، ازدواج و گذار یک گروه سنی به گروه بعدی‌اند.