اروتیک دیدینگا

دیدینگا (نام بومی Xhiding) مردمی کشاورز و دامدار هستند که در تپه‌های دیدینگا و دشت‌های پیرامون آن، در شهرستان بودی در ایالت اکواتوریای شرقی در سودان جنوبی زندگی می‌کنند. آنان به زبان دیدینگا سخن می‌گویند، زبانی از شاخه سورمی خانواده سودانی شرقی که در ابرخانواده بزرگ‌تر نیلی‌صحرایی قرار دارد. آنان با همسایگان خود، تنت و بویا (لونگاریم)، خویشاوندی نزدیک و با مورله خویشاوندی دورتری دارند. برآوردهای جمعیت دیدینگا معمولاً بین حدود 60,000 تا 100,000 نفر است.

جامعه و معیشت

معیشت دیدینگا ترکیبی از پرورش گاو، بز و گوسفند با کشت سورگوم، ذرت، تنباکو و لوبیا بر دامنه‌های حاصل‌خیز تپه‌ها است. گاو ارزش اجتماعی و آیینی محوری دارد؛ به‌عنوان شیربها و ذخیره ثروت به کار می‌رود، و جابه‌جایی فصلی، گله‌ها را میان اقامتگاه‌های کوهستانی و مراتع دشتی جابه‌جا می‌کند. جامعه بر پایه طایفه‌های پدرتبار و نظام رده‌های سنی سازمان یافته است که زندگی مردان را از دوران شبانی کودکی تا مرحله جنگاوری و سپس به شوراهای ریش‌سفیدان شکل می‌دهد. اقتدار سنتاً در دست ریش‌سفیدان طایفه و باران‌سازان موروثی است، یعنی متخصصان آیینی که باور بر این است بر آب‌وهوا و باروری اثر می‌گذارند، نه در دست رؤسای متمرکز. ازدواج، کار جمعی و حل اختلافات از طریق تعهدات خویشاوندی و میانجی‌گری ریش‌سفیدان اداره می‌شود.

باور و آیین

دین سنتی دیدینگا خدای آفریننده‌ای برتر را می‌شناسد و در کنار آن ارواح نیاکان را گرامی می‌دارد؛ باران‌سازان میان جامعه و خدا واسطه‌اند. مسیحیت از آن زمان از طریق فعالیت‌های مبلغان گسترش یافته و این دو نظام اغلب در کنار هم وجود دارند. آیین‌های چرخه زندگی، مبادله گاو و رقص‌های جمعی تولد، تشرف و ازدواج را نشانه‌گذاری می‌کنند، در حالی که سنت شفاهی، سرودهای ستایشی و شعر نام‌گذاری گاو، شجره‌نامه و تاریخ را نسل به نسل حفظ می‌کنند.

ظاهر و زیور

دیدینگا معمولاً پوستی قهوه‌ای تیره و اندامی باریک تا متوسط دارند. آرایش شخصی در زندگی سنتی اهمیت دارد: هر دو جنس گردن‌بندهای مهره‌ای چندلایه می‌پوشند و مردان تاریخاً نیزه و چهارپایه‌های کوچک منبت‌کاری‌شده‌ای حمل می‌کردند که به‌عنوان تکیه‌گاه سر نیز به کار می‌رفتند. زنان دامن‌های چرمی، گردن‌بندهای پهن مهره‌ای و دستبند و پابند حلقه‌ای از آلیاژ برنج یا مس می‌پوشند، در حالی که جای‌زخم‌های تزیینی و زینت بدن نشانه زیبایی، جایگاه و مرحله زندگی است. لباس روزمره به‌طور فزاینده مهره‌دوزی سنتی را با پارچه‌های وارداتی ترکیب می‌کند.