اروتیک هراری‌ها

هراری‌ها به معنای دقیق کلمه مردمی شهری‌اند، و هویتشان به شهری واحد با دیوار دور آن، یعنی Harar Jugol، در ارتفاعات شرقی اتیوپی گره خورده است. این شهر قرن‌ها یک امارت مستقل و گره‌ای در مسیرهای تجاری بود که داخل اتیوپی را به دریای سرخ و اقیانوس هند وصل می‌کرد، و هراری‌ها بخش عمده‌ای از شخصیت متمایز خود را پشت همان دیوارها ساختند: جمعیتی شهری و مسلمان در منطقه‌ای که پس‌کرانه‌اش بیشتر اورومو هستند و فرمانروای امپراتوریِ نهاییِ آن مسیحی بود. آنان خود را Gey Usu' می‌نامند، به معنای «مردم شهر»، و این عبارت به معنای واقعی کلمه است. زندگی روستایی کار همسایگان است؛ هراری‌ها شهرنشین‌اند.

زبان آنان، هراری، از زبان‌های اتیوسامی است و خویشاوند آمهری و تیگرینیا، و از عربی دورتر است، اما آن‌قدر در میان گویشوران کوشی اورومو و سومالی محصور بوده که بسیار از آنان وام گرفته و با خویشاوندان نزدیک‌تر سامی‌اش متقابلاً نامفهوم است. این زبان تقریباً فقط در شهر قدیمی و میان جوامع هراری در دیاسپورا تکلم می‌شود و بیرون از این حلقه هیچ زندگی عمومی ندارد. اسلام سنی زود به آنجا رسید و هرر یکی از مراکز عمدهٔ دانش اسلامی در شاخ آفریقا شد، با شهرت شهر قدیسان و زیارتگاه‌ها. مساجد و مقبره‌های پراکنده در کوچه‌ها میراثی گذشته‌نما نیستند؛ هنوز در استفاده‌اند و تقویم زیارت روزهای قدیسان همچنان بخش زیادی از زمان اجتماعی را سامان می‌دهد.

زندگی خانگی دستور زبان خاص خود را دارد. خانه سنتی هراری، با درگاه باریک، سکوهای برجسته در امتداد دیوارها، و طاقچه‌ای چندطبقه از چوب حکاکی‌شده و سبدبافی روی دیوار اصلی، بر پذیرایی از مهمانان بنا شده است، و سبدبافی‌های پیچیده‌ای که زنان هراری می‌بافند و به‌صورت خوشه‌های فشرده روی دیوارها آویخته می‌شود، هم تزیین است و هم سندی از تبار صنعت زنانه. قهوه جدی گرفته می‌شود، جلسات جویدن قات بعدازظهرها را شکل می‌دهد، و رسم غذا دادن دستی به کفتارهای وحشی در کناره دیوارهای شهر کهن واقعاً قدیمی است، نه ابداع گردشگری، هرچند امروز گردشگران تماشایش می‌کنند. جامعه کوچک است، ده‌ها هزار نفر در داخل اتیوپی، با مهاجرت قابل‌توجه به خلیج فارس، اروپا و آمریکای شمالی، و همین کوچکی، همراه با درون‌همسری شدید و شبکه متراکمی از انجمن‌های صنفی‌مانند به نام afocha، عاملی است که هویتی به اندازه یک شهر را این‌همه مدت حفظ کرده است.