اروتیک فور

فورها مردمی‌اند که نام دارفور از آنان گرفته شده است (دار فور، سرزمین فورها)، و با وجود دهه‌ها آوارگی و جنگ، همچنان ستون جمعیتی این منطقهٔ غربی سودان به شمار می‌روند. قلب سرزمین آنان جبل مره است، توده‌ای آتشفشانی، سبز و خنک که از دشت پیرامونش برمی‌خیزد، با دریاچه‌های دهانه‌ای نزدیک قله و مزارع پلکانی که بر دامنه‌هایش فرود می‌آیند. سورگوم و ارزن در دشت‌ها، و پیاز و مرکبات و انبه در ارتفاعات بالاتر، جایی که باران بیشتر به آن می‌رسد: فورها کشاورزانی ساکن‌اند، و همین واقعیت تقریباً همه چیز را درباره شیوهٔ زندگی آنان و رفتار بیگانگان با ایشان شکل داده است.

زبان فوری در خانوادهٔ نیلی-صحرایی جایگاهی منحصربه‌فرد دارد؛ نزدیک‌ترین خویشاوند آن امدنگ است که گروه کوچکی آن را در آن سوی مرز در چاد به کار می‌برند، و فراتر از آن پیوندها دورتر و محل مناقشه‌اند. این وضعیت در منطقه‌ای غیرعادی است که عربی اکنون تجارت و حکومت را در اختیار دارد، و بیشتر فورهای امروز دوزبانه‌اند و در خانه به فوری و بیرون از خانه به عربی سودانی سخن می‌گویند. این زبان در روستاهای جبل مره بهتر از شهرها پایدار مانده است؛ در الفاشر و نیالا، عربی بیشتر کارها را انجام می‌دهد.

اسلام به تدریج وارد شد و کاملاً فراگیر شد. فورها مسلمانان سنی‌اند، و از زمانی که سلطنت کیرا در قرن هفدهم قدرت را تثبیت کرد و اسلام را دین رسمی یک پادشاهی مستقل ساخت، همین بوده‌اند؛ پادشاهی‌ای که با یک وقفه تا سال 1916 دوام آورد، تا آنکه بریتانیایی‌ها سرانجام آن را به سودان انگلیسی-مصری ضمیمه کردند. این سلطنت اهمیت دارد: از همین روست که فورها خود را ملتی با تاریخ دولتی می‌دانند نه قبیله‌ای، و چرا از دست رفتن خودمختاری دارفور هنوز در ذهن ایشان جای دارد. طریقت‌های صوفی، به‌ویژه تیجانیه، در کنار آیین معمول مسجد فعال‌اند؛ و اندیشه‌های پیش از اسلام دربارهٔ جبل مره به‌عنوان چشم‌اندازی مقدس نیز به‌کلی از میان نرفته‌اند.

درگیری‌ای که از سال 2003 آغاز شد، بیش از هر رویداد دیگری در حافظهٔ زنده، زندگی فورها را دگرگون کرده است. روستاها سوزانده شدند، جمعیت‌ها به اردوگاه‌های اطراف مراکز استانی یا به‌سوی چاد رانده شدند، و ریتمی کشاورزی و کهن‌تر، یعنی هماهنگی دقیق کشت با جابه‌جایی‌های فصلی شبانان عرب، به چیزی بسیار زشت‌تر فروپاشید. اکنون شمار زیادی از فورها در سرزمین خود آواره‌اند و به زبان، شبکه‌های خویشاوندی و اندیشهٔ بازگشت چنگ زده‌اند.