اروتیک چونیی

Chonyi هم نام یک قوم است و هم نام یک مکان: جنگلی حفاظت‌شده روی تپه‌های پشت ساحل کنیا، و جامعه‌ای که آغاز خود را به روستای مستحکمی می‌رساند که زمانی درون آن پنهان بود. Chonyi یکی از نه گروهی است که Mijikenda را تشکیل می‌دهند، نامی که تقریباً به معنای «نه شهر» است. احساس هویت آنان همواره به آن سکونتگاه بنیانگذار، یعنی kaya، گره خورده بوده است. امروز آنان زمین‌های داخلی شهرستان Kilifi را کشت می‌کنند، در خشکی و دور از ساحل در شمال Mombasa. این موقعیت آنان را به اندازه‌ای به شهرهای سواحیلی نزدیک می‌کند که جاذبه‌شان را احساس کنند، و به اندازه‌ای دور نگه می‌دارد که آداب خود را حفظ کنند.

زبان آنان، Chichonyi، یکی از گویش‌های Mijikenda در شاخه Sabaki از زبان‌های بانتو است. این زبان به Giriama همسایه نزدیک است و با سواحیلی که بیشتر مردم Chonyi نیز به آن سخن می‌گویند، اشتراک زیادی دارد. حرکت میان خانه، بازار و Mombasa به معنای تغییر سطح زبانی است، نه عبور از یک مرز سخت. سنت شفاهی نیاکان را در شمالی دورتر، در Shungwaya، جای می‌دهد، سرزمین مادری به‌یادمانده‌ای که آنان تحت فشار دامداران Oromo آن را ترک کردند و سپس پشت حصارهای چوبی جنگل مستقر شدند. مورخان درباره‌ی میزان تحت‌اللفظی بودن این روایت بحث می‌کنند. همچنین درباره‌ی میزان خودانگاری آن نه گروه به‌عنوان یک قوم واحد پیش از حکومت استعماری بحث می‌کنند، زمانی که بیگانگان آنان را زیر نام «Nyika» گرد هم آوردند، واژه‌ای سواحیلی به معنای سرزمین بوته‌زار. در میانه‌ی سده‌ی بیستم، جوامع این برچسب را کنار گذاشتند و نام Mijikenda را برگزیدند.

kaya هرگز صرفاً یک روستا نبود. اقتدار در دست شوراهای ریش‌سفیدانی بود که از تبارها و رده‌های سنی برگزیده می‌شدند، و جنگل مقدس‌گاه‌ها، سوگندها و آیین‌هایی را در خود داشت که نظم جامعه را حفظ می‌کرد. در طول سده‌های نوزدهم و بیستم، با کاهش تهدید یورش‌ها، خانواده‌ها برای کشاورزی به بیرون کوچیدند. بیشه‌ی مقدس همچنان مرکز آیینی ماند و ریش‌سفیدان هنوز قوانین مربوط به این را اجرا می‌کنند که چه کسی اجازه‌ی ورود دارد و چه چیزی را می‌توان برید. در سال 2008 مجموعه‌ای از جنگل‌های kaya متعلق به Mijikenda به فهرست میراث جهانی UNESCO افزوده شد، به رسمیت شناختن رسمی آنچه این بیشه‌ها دیرزمانی در محل معنا می‌دادند.

زندگی روزمره لایه‌لایه از کهنه و نو است. کلیسا و مسجد هر دو در جوامع Chonyi جایگاه دارند، با این حال آیین‌های نیاکانی در مراسم تدفین، نذورات و دیدار از درمانگران و فالگیران ادامه دارد. کشاورزی بر ذرت، کاساوا و نخل نارگیل تکیه دارد که شیره‌اش برای تهیه‌ی mnazi گرفته می‌شود. این شراب نخلی در سراسر جهان Mijikenda محور مهمان‌نوازی است، هرچند برخی روحانیون آن را نمی‌پسندند. کمتر شناخته‌شده در بیرون از کنیا، vigango هستند، ستون‌های یادبود چوبی حک‌شده‌ای که جوامع Mijikenda برای مردان محترم یک انجمن ریش‌سفیدان برپا می‌کردند. بسیاری از آنان در اواخر سده‌ی بیستم دزدیده و به گردآورندگان خارجی فروخته شدند. بازگشت آهسته‌ی آنها از موزه‌های خارج از کشور به داستانی گزنده درباره‌ی اینکه چه کسی حق دارد مردگان را نگه دارد تبدیل شده است.