اروتیک تانالا

تانالاها نام خود را از زمینی گرفته‌اند که در اختیار دارند: an-ala، یعنی در جنگل. سرزمین آنان دامنه شرقی ماداگاسکار است، نواری پرشیب و مرطوب از جنگل بارانی، کوه‌پشته و دره‌های رودخانه که از بندر ساحلی ماناکارا به سوی فلات مرتفع به درون کشور امتداد دارد. گذر از آن دشوار و تهاجم به آن دشوارتر است، و تانالاها بخش عمده‌ای از تاریخ ثبت‌شده خود را صرف بهره‌برداری از این ویژگی کرده‌اند. آنان به دو شاخه تقسیم می‌شوند که تفاوتشان سیاسی است نه فرهنگی: ایکونگوها در جنوب که در قرن نوزدهم، هنگامی که پادشاهی مرینا به سوی شرق پیش آمد، مقاومت کردند، و منابه‌ها در شمال که با حکومت مرینا کنار آمدند. هر دو شاخه تبار خود را به نیایی به نام رالامبو می‌رسانند که نجیب‌زاده‌ای با ریشه عربی به یاد آورده می‌شود. این ادعا در سراسر جنوب شرقی ماداگاسکار تکرار می‌شود و به همان اندازه که درباره نسب واقعی کسی است، درباره چگونگی استدلال برای اعتبار اجتماعی نیز گویاست. شهرت آنان در میان همسایگان نظامی بود: در قرن هجدهم، نیروهای تانالا مردمان آنتمورو را که ساکنان ساحلی در شرق آنان و خود قدرتی نه چندان کوچک بودند، درهم کوبیدند. جنگل هرگز جایی نبود که آنان از تاریخ پنهان شوند، بلکه موضعی بود که از آن می‌جنگیدند.

معیشت آنان بر پایه tavy استوار است، یعنی برنج کوهستانی که روی شیب‌های جنگل سوزانده‌شده کشت می‌شود، و قهوه، موز و آنچه جنگل فراهم می‌کند تکمیلش می‌کند: عسل، موم، چوب و گیاهان دارویی. گیاه‌درمانان و فال‌گیران تانالا، یعنی ombiasy، به خاطر تسلطشان بر داروشناسی جنگلی، فراتر از سرزمین تانالاها نیز مورد احترام‌اند و گیاه‌شناسان قومی که در اطراف رانومافانا کار می‌کنند، بسیار به این دانش تکیه کرده‌اند. زندگی روزمره کمتر از آموزه‌ها و بیشتر از fady شکل می‌گیرد، یعنی منع‌هایی ویژه یک تبار، یک مکان یا یک روز، و از تعهد به razana، یعنی نیاکان، که به‌عنوان شرکت‌کنندگان در تصمیم‌های خانواده رفتار می‌شوند نه به‌عنوان خاطره‌ای از آنان. مسیحیت حضوری واقعی دارد و در کنار همه این‌ها قرار می‌گیرد، نه آنکه جای آن‌ها را بگیرد. قرن بیستم مسئله‌ای ناآشنا برای تانالاها پیش آورد: شیوه کشاورزی که در جمعیت اندک آنان را پایدار نگه می‌داشت، به چیزی بدل شد که حفاظت‌گرایان آمدند تا جلویش را بگیرند. پارک ملی رانومافانا که در سال 1991 تأسیس شد، خطی بر زمینی کشید که خانواده‌ها نسل‌ها آن را پاک‌سازی و استراحت داده بودند، و بحث بر سر اینکه جنگل متعلق به چه کسی است هنوز زنده است. تانالاها همچنین جایگاهی عجیب در مردم‌شناسی دارند، زیرا تک‌نگاری Ralph Linton در سال 1933 درباره آنان به نمونه آموزشی استاندارد برای نسلی از پژوهشگران آمریکایی بدل شد که بیشترشان هرگز پایشان به ماداگاسکار نرسید.