اروتیک دیگو

دیگو‌ها جنوبی‌ترین قوم از نُه قوم میجیکندا هستند و بیش از همه با جهان مسلمان سواحیلی در ساحل شرقی آفریقا پیوند دارند. سرزمین ایشان در امتداد ساحل و تپه‌های کم‌ارتفاع ساحلی به جنوب ممباسا کشیده شده و از شهرستان کوآله در کنیا تا استان تانگا در تانزانیا، آن‌سوی مرز، ادامه دارد. این سرزمین پر از درختان نارگیل، مزارع کاساوا و ذرت، خورهای حرا و بندرگاه‌های کوچک ماهیگیری است. امروزه نوار تفریحی دیانی را نیز در بر می‌گیرد، جایی که شغل‌های هتل‌داری در فاصله‌ای کوتاه از روستاهای کشاورزی‌ای قرار دارند که نسل‌ها در آن‌ها زیسته‌اند.

مانند دیگر میجیکندا، دیگو‌ها سرزمین شمالی‌ای به نام Shungwaya و مهاجرتی به سوی جنوب، به تپه‌های جنگلی پشت ساحل، را به یاد دارند. آنجا سکونتگاه‌های مستحکمی ساختند که به kaya معروف‌اند: گشایش‌هایی در دل جنگل که در مرکزشان طلسم حفاظتی دفن شده و ریش‌سفیدان از درونشان حکومت می‌کردند. دیگو‌ها مدت‌ها پیش از kaya به خانه‌های باز و روستایی کوچ کردند، اما جنگل‌ها هرگز قطع نشدند. Kaya Kinondo نزدیک دیانی هنوز توسط ریش‌سفیدان و با قواعد سختگیرانه‌ای نگهداری می‌شود که مشخص می‌کند چه کسی می‌تواند وارد شود و چه چیزی می‌تواند بیرون برده شود. در سال 2008 جنگل‌های kaya میجیکندا با هم در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شدند.

آنچه دیگو‌ها را بیش از همه از همسایگان میجیکندای‌شان متمایز می‌کند، اسلام است. نسل‌ها تجارت، وصلت و سیاست با شهرهای ساحلی، آنان را به اکثریت قریب به اتفاق مسلمان بدل کرد و روستای دیگویی معمولاً مسجد و مکتب قرآن دارد. با این حال نهادهای کهن‌تر از میان نرفته‌اند. تسخیر ارواح، طبیبان سنتی و فال‌گیری برای بسیاری از خانواده‌ها همچنان بخشی از زندگی است. تبار سنتی از راه مادر ردیابی می‌شد، ترتیبی که مدت‌هاست با قانون ارث اسلامی ناسازگار بوده است.

زبان ایشان، Chidigo، به گروه Sabaki از زبان‌های بانتو تعلق دارد، همان شاخه‌ای که سواحیلی به آن تعلق دارد، و تقریباً همه دیگو‌ها هر روز از سواحیلی نیز استفاده می‌کنند. در اواخر قرن نوزدهم، تقسیم استعماری مرز میان سرزمین‌های بریتانیا و آلمان را درست از میان سرزمین دیگو کشید و آن خط به مرز امروزی میان کنیا و تانزانیا بدل شد. بیش از یک قرن بعد، هنوز دو دولت را از هم جدا می‌کند، نه دو قوم را.