اروتیک وامرو

از کسی در آروشا درباره‌ی مرو بپرسید، پاسخ از کوه آغاز می‌شود. وامرو کشاورزان بانتو در دامنه‌های جنوبی و شرقی کوه مرو هستند، آتشفشانی که بر شهر آروشا در شمال تانزانیا سایه انداخته است. سرزمین آنان از Usa River و Tengeru و Nkoaranga و Poli می‌گذرد. این منطقه وصله‌پینه‌ای پرجمعیت از مزارع کوچک است که در آن درختان موز بوته‌های قهوه را سایه می‌دهند و چند رأس گاو نزدیک خانه نگهداری می‌شود. آنان مرو کنیا نیستند. نام‌ها یکی است، اما دو قوم به زبان‌های متفاوت سخن می‌گویند و تاریخ‌های جداگانه دارند. زبانشان، کیمرو، که Rwa هم نامیده می‌شود، به خانواده‌ی زبان‌های چاگا در Kilimanjaro همسایه تعلق دارد. با این حال، نزدیک‌ترین همسایگان آنان بر کوه، آروشاها هستند، قومی که به زبان ماآ سخن می‌گوید، در قرن نوزدهم دامنه‌های غربی را اشغال کرد و به کشاورزی روی آورد. این دو جامعه از آن زمان با هم داد و ستد، ازدواج و وام‌گیری فرهنگی داشته‌اند. اکنون زبان سواحیلی بر مدرسه، کلیسا و بازار مسلط است و کیمرو زیر فشار مداوم آن قرار دارد. بیشتر مرویان لوتری‌اند و کلیسا در آنجا آغاز دشواری داشت. در سال 1896 دو میسیونر از میسیون Leipzig بر کوه کشته شدند و نیروهای استعماری آلمان با یک یورش تنبیهی پاسخ دادند. میسیون چند سال بعد بازگشت و جماعت‌های لوتری به یکی از نهادهایی بدل شدند که زندگی مرویان حول آن سازمان می‌یابد. دانشگاه لوتری Makumira در سرزمین مرو قرار دارد و کلیساهای کاتولیک و کلیساهای دیگر نیز در کنار آن فعالیت می‌کنند.

تبار قبیله‌ای همچنان اهمیت دارد. نام‌خانوادگی‌هایی چون Nnko، Pallangyo، Kaaya و Mbise، فرد را در چشم دیگر تانزانیایی‌ها مرویی معرفی می‌کنند و پیوندهای قبیله‌ای در مسائل زمین و ازدواج وزن دارند. زمین نیز نقطه‌ی عطف تاریخ معاصر مرو است. در سال 1951 اداره‌ی بریتانیا خانواده‌های مرو را از Engare Nanyuki بیرون راند تا جا برای مزارع شهرک‌نشینان اروپایی باز شود. اتحادیه‌ی شهروندان مرو از گذشتن بی‌صدای این ماجرا سر باز زد و Kirilo Japhet را فرستاد تا این پرونده را در سال 1952 پیش شورای قیمومت سازمان ملل متحد مطرح کند. آن درخواست تجدیدنظر در آن زمان زمین را پس نگرفت. اما یک بیرون‌راندن محلی را به شرمندگی بین‌المللی برای حکومت استعماری بدل کرد و یکی از روشن‌ترین شکایت‌های ناسیونالیسم اولیه‌ی تانگانیکا را در اختیارش گذاشت. این تاریخ هنوز شیوه‌ی سخن گفتن مرویان از زمین را شکل می‌دهد، در کوهی که قطعه‌های زمین خانواده‌ها با هر نسل کوچک‌تر می‌شود و آروشا همچنان به‌سوی روستاها گسترش می‌یابد.