اروتیک براوایی‌ها

براوه‌ای‌ها مردم یک شهرند. براوه، بندری قدیمی با ساختمان‌های سنگی بر ساحل جنوبی سومالی، زادگاه ایشان است و نام خودشان برای آن، موئینی، هم خودنام ایشان را به آنان داده است و هم نام زبانشان را. این زبان روشن‌ترین نشانه هویت ایشان است: چیموینی زبانی بانتویی و خویشاوند نزدیک شمالی سواحیلی است که در کشوری تکلم می‌شود که تقریباً همه‌ی دیگران در آن به سومالیایی سخن می‌گویند، زبانی کوشی از خانواده‌ای کاملاً متفاوت. قرن‌ها تماس در آن نمایان است. چیموینی پر است از واژه‌های وام‌گرفته از سومالیایی و عربی، و بیشتر براوه‌ای‌ها همواره به‌ناچار دوزبانه یا سه‌زبانه بوده‌اند.

براوه پایگاه شمالی ساحل سواحیلی بود، شهری تجاری که با مسیرهای قایق‌های داو به لامو، ممباسا، زنجبار، جنوب عربستان و هند پیوند داشت. ناوگان‌های چینی به فرماندهی ژنگ خه در سده پانزدهم میلادی در آن پهلو گرفتند و پرتغالی‌ها در اوایل سده شانزدهم شهر را غارت کردند. شهر بازسازی شد، زیر اقتدار سست سلطنت‌های سومالیایی داخلی و بعدها زنجبار درآمد و سرانجام به سومالی ایتالیایی پیوست. مردمی که از این تاریخ برآمده‌اند از تبار مختلط عرب، پارسی، سومالیایی و بانتویی‌اند. اهالی شهر خود را در تبارهایی گروه‌بندی می‌کنند که مهم‌ترینشان حاتمی و بیدا هستند، در کنار خانواده‌های سادات (اشراف) که مدعی‌اند نسبشان به پیامبر می‌رسد، و مدت‌هاست شهر را با سومالیایی‌های تونی از سرزمین‌های داخلی سهیم شده‌اند.

اسلام در اینجا سنی شافعی و عمیقاً صوفی است. براوه به‌عنوان شهر عالمان شهرتی بسیار فراتر از اندازه‌اش داشت. شیخ اویس براوی، که در 1847 در آنجا زاده شد، طریقه قادریه را در سراسر شرق آفریقا گسترش داد، و دادا مسیتی، زنی عارف از سده نوزدهم، شعر عبادی به چیموینی سرود که هنوز خوانده می‌شود؛ آرامگاهش هر سال زائران را به خود می‌کشد. شعر دینی به زبان خود شهر، نه فقط به عربی، یکی از ویژگی‌های کم‌سروصداتر براوه‌ای‌هاست. پیشه‌وری نیز چنین است: بافندگان و صندل‌سازان براوه و گلدوزان کلاه مردانه‌ای که به کلاه کوفیای براوه معروف است، بازارهای سراسر ساحل را تأمین می‌کردند.

جنگ داخلی سومالی این جامعه را درهم شکست. براوه‌ای‌ها که بی‌سلاح بودند و بیرون از تبارهای بزرگ قبیله‌ای قرار داشتند، وقتی دولت در 1991 فروپاشید هیچ شبه‌نظامی برای حفاظتشان نداشتند و به دست دسته‌های مسلحی که از آنجا می‌گذشتند غارت شدند، مورد تعرض قرار گرفتند و کشته شدند. بسیاری، اغلب با قایق، به کنیا گریختند و بعدها در بریتانیا، ایالات متحده و جاهای دیگر اسکان یافتند. الشباب سال‌ها تا 2014 شهر را در دست داشت. اکنون بخش بزرگی از جامعه در ممباسا، لندن و شهرهای آمریکایی زندگی می‌کند نه در خود براوه، و چیموینی، با کودکانی که با انگلیسی، سومالیایی یا سواحیلی بزرگ می‌شوند، زبانی است که گویشورانش فعالانه می‌کوشند زنده نگهش دارند.