اروتیک ماکاراکا

ماکاراکاها خود را آدیو می‌نامند و این دو نام بخش عمده‌ای از داستان آن‌ها را در خود دارند. آن‌ها مردمی زاندی‌زبان هستند که بسیار دورتر از سرزمین اصلی زاندی‌ها، در منطقه کشاورزی دیم استان استوایی سودان جنوبی زندگی می‌کنند، به‌ویژه در اطراف یی و تا بخش‌های همجوار استوایی غربی. مردمان اطراف آن‌ها به زبان‌های باری مانند کاکوا و پوجولو، یا زبان‌های سودانی مرکزی مانند مورو و آووکایا سخن می‌گویند. آدیو از خویشاوندان نزدیک زاندی در گروه اوبانگی است و در میان این همسایگان به‌عنوان یک جزیره زبانی برجسته است. این نشانه‌ی تیره‌های وابسته به زاندی است که به شرق مهاجرت کردند، نه شاخه‌ای محلی از آمیختگی منطقه‌ای. این جابه‌جایی آن‌ها را سر راه قرن نوزدهم قرار داد. تاجران عاج از خارطوم در امتداد نیل به سمت بالا پیش رفتند و اداره مصری به دنبال آن‌ها آمد. سرزمین ماکاراکا به بخشی با نام مشخص از استان استوایی بدل شد و مردان ماکاراکا به‌عنوان باربر و کمک‌رسان مسلح استخدام شدند. نام آن‌ها در نامه‌ها و سفرنامه‌های افسران و مسافرانی که در آنجا برای مصر خدمت می‌کردند تکرار می‌شود. قیام مهدی به آن نظام پایان داد و حکومت انگلو-مصری بعدها این منطقه را در جنوب سودان ادغام کرد.

امروزه بیشتر ماکاراکاها کشاورزند و کاساوا، سورگوم، بادام‌زمینی، ذرت و کنجد را در قطعه‌زمین‌های خانوادگی در برخی از حاصلخیزترین زمین‌های کشور می‌کارند. مسیحیت که از قرن بیستم به این سو توسط هیئت‌های مبلغ کاتولیک و آنگلیکن گسترش یافت، دین اصلی آن‌هاست. زندگی کلیسایی آموزش، عروسی و مراسم تدفین را شکل می‌دهد، هرچند باورهای کهن درباره ارواح و نیاکان هرگز کاملاً کنار گذاشته نشدند. آدیو زبان خانه است. عربی جوبا زبان بازار است و انگلیسی زبان کلاس درس. جنگ‌ها بر آن‌ها سخت گذشته‌اند. یی در جریان جنگ داخلی طولانی سودان درگیری دید و بار دیگر زمانی که منازعات پس از استقلال سودان جنوبی در سال 2016 به استوایی رسید. در آن زمان شمار زیادی از مردم منطقه به شهرک‌هایی در شمال اوگاندا و از آن سو به کنگو گریختند. برای قومی کوچک که زبانش را افراد اندکی از بیرون یاد می‌گیرند، این پراکندگی آزمونی واقعی است: آیا آدیو و تاریخ شفاهی حمل‌شده در آن به کودکانی خواهد رسید که در اردوگاه‌ها و مدارس خارجی بزرگ می‌شوند؟