زنی از مریحان، مرجع فنوتیپ

اروتیک مریحان

زبان

سومالیایی، گویش ماخا تیری (کوشی، آفریقایی-آسیایی)؛ عربی در کاربرد دینی و علمی.

دین

اسلام سنی، مذهب شافعی، با برادری‌های صوفی که در گذشته در زندگی روستایی تأثیرگذار بوده‌اند.

درباره مریحان

مارهان‌ها یک قبیلهٔ سومالیایی از خانوادهٔ دارود هستند که نسبشان به صاده می‌رسد، و در سومالی این نام وزنی سیاسی دارد که کمتر به شمار جمعیت ربط دارد. مرکز ثقل آنان گدو است، گوشهٔ خشک جنوب‌غربی کشور که در آن رودهای داوا و گانالِه در دولو به هم می‌رسند و جوبا را می‌سازند. گربهاره‌ری، لوق در قوس رودخانه‌اش، و بردهره در پایین‌دست: اینها شهرهای مارهان هستند. اما قلمرو قبیله‌ها در داخل سومالی هرگز شکل مرتب و منظمی ندارد، و خانواده‌های مارهان در اطراف ابودواق در گالگادود، آن‌سوی مرز در منطقهٔ سومالی اتیوپی، و در شمال‌شرق کنیا نیز ساکن‌اند. شتر، بز و گاو ثروت سنتی‌اند که در مسیرهای طولانی میان چاه‌ها جابه‌جا می‌شوند، در حالی که در امتداد جوبا ذرت دانه‌ریز، ذرت و زمین‌های آبیاری‌شده وجود دارد. این دو شیوهٔ زندگی از دیرباز، از زمانی که کسی شمارشان را نگه داشته، به هم سوده‌اند.

خویشاوندی در اینجا احساس نیست، ساختار است. کودک مارهان ابتیرسیین را یاد می‌گیرد، یعنی بازگویی نیاکان در نسل‌های پیاپی، و همین نسب تعیین می‌کند که چه کسی بپردازد و چه کسی دریافت کند بر پایهٔ شیر، حقوق عرفی که دیهٔ خون و اختلافات چراگاه را از طریق ریش‌سفیدان، نه دادگاه‌ها، فیصله می‌دهد. اسلام زود و کامل رسید: مارهان‌ها سنی مذهب شافعی‌اند، طریقت‌های صوفی از دیرباز در زندگی دینی روستایی تنیده شده‌اند، و دره جوبا جنبش‌های اصلاح‌طلبانهٔ خاص خود را پرورانده است. قرن بیستم این قبیله را در مرکز دولت سومالی قرار داد. محمد سیاد باره، که از ۱۹۶۹ تا فروپاشی دولت در ۱۹۹۱ حکومت کرد، مارهان بود، و ائتلافی که پیرامون قبیلهٔ خودش، قبیلهٔ مادرش و قبیلهٔ داماد او ساخته شد، به نشانهٔ کوتاه این شد که قدرت در مقدیشو واقعاً چگونه کار می‌کرد. حساب‌رسی به سرعت آمد. پس از ۱۹۹۱ مارهان‌ها به گدو عقب نشستند و دهه‌ای را صرف جنگیدن برای آن کردند، ابتدا در جنگ داخلی و سپس علیه شبه‌نظامیان اسلام‌گرا که لوق و دولو را در دست داشتند تا آنکه نیروهای اتیوپیایی بیرونشان راندند. بردهره کانون قحطی ۱۹۹۲ بود. پس از آن پراکندگی آمد: نایروبی، آدیس‌آبابا، مینیاپولیس، کلمبوس، لندن، اسکاندیناوی، با حواله‌هایی که در جهت عکس جریان داشت. در گدو گله‌ها هنوز جابه‌جا می‌شوند و ریش‌سفیدان هنوز گرد هم می‌آیند، اما شمار زیادی از مارهان امروز بزرگ می‌شوند و درباره جوبا می‌شنوند به جای آنکه آن را ببینند.

فنوتیپ‌های معمول: مریحان

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

سومالی‌ها معمولاً بلندقد و سبک‌اندام‌اند، با پوستی از قهوه‌ای متوسط تا قهوه‌ای تیره، و موهایی که از فرِ تنگ تا حلقه‌های شل متغیر است. ویژگی‌های صورت باریک، استخوان گونه‌های برجسته و پل بینی نازک رایج‌اند، هرچند تنوع درون هر قبیله بسیار گسترده است. مردان در Gedo معمولاً macawis می‌پوشند، یک سارونگ نخی پیچیده، همراه با پیراهن و کلاه کوچک گلدوزی‌شده به نام koofiyad، و چوپانان عصا حمل می‌کنند و صندل چرمی به پا دارند. زنان dirac می‌پوشند، یک لباس بلند و نیمه‌شفاف روی زیرپوش، با شال garbasaar، یا guntiino پیچیده‌ی سنتی‌تر. روسری امری معمول است و پوشش کامل‌تر اسلامی اکنون در شهرها رایج شده است. نقش حنا روی دست و پا نشانه‌ی عروسی و عید است.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره مریحان

مریحان به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی مریحان سومالیایی، گویش ماخا تیری (کوشی، آفریقایی-آسیایی)؛ عربی در کاربرد دینی و علمی. است.

مریحان پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان مریحان اسلام سنی، مذهب شافعی، با برادری‌های صوفی که در گذشته در زندگی روستایی تأثیرگذار بوده‌اند. است.