اروتیک جاه هوت

جاه‌هوت قومی کوچک از اورانگ آسلی در شبه‌جزیره مالایی هستند. چند هزار نفر از آنان در روستاهایی پراکنده در حاشیه جنگل و مناطق مزرعه‌ای در مرکز پاهانگ، پیرامون کوالا کراو و جرانتوت زندگی می‌کنند. آنچه آنان را بیش از همه متمایز می‌کند زبانشان است. زبان جاه‌هوت به شاخه آسلیایی خانواده آسترواسیاتیک تعلق دارد. این یعنی خویشاوند دوری از خمری و ویتنامی است، نه از زبان مالایی که در شهرهای نزدیک رایج است، و آنقدر غیرمعمول است که زبان‌شناسان اغلب آن را در شاخه‌ای مجزا در درون شاخه آسلیایی قرار می‌دهند. دولت مالزی جاه‌هوت را در شمار سنوی‌ها می‌آورد، یکی از سه تقسیم رسمی اورانگ آسلی، همراه با سمای، تمیار، سماق بری، چه ونگ و ماه میری.

نسل‌ها خانوارهای جاه‌هوت روی قطعه‌زمین‌های متحرک، برنج تپه‌ای و کاساوا کشت می‌کردند. آنان همچنین شکار می‌کردند، ماهی می‌گرفتند و محصولات جنگلی مانند رتان را گرد می‌آوردند تا در پایین‌دست بفروشند. قرن بیستم آن جهان را کوچک کرد. قطع درختان، طرح‌های توسعه زمین و گسترش کشت لاستیک و نخل روغنی بیشتر خانوارها را به کشاورزی خرد و کار مزدی کشاند، و امروز یک روستانشین جاه‌هوت به همان اندازه احتمال دارد که شیره لاستیک بگیرد که به جنگل برود. هر روستا را یک کدخدا با عنوان باتین رهبری می‌کند. مانند دیگر اورانگ آسلی، جاه‌هوت با مشکلی طولانی‌مدت روبه‌روست: دولت ادعاهای آنان بر زمین عرفی را به‌طور کامل به رسمیت نمی‌شناسد.

در باور سنتی، مردم جهان را با ارواح بسیاری شریک‌اند و شماری قابل‌توجه از آنان می‌توانند بیماری ایجاد کنند. این باور همان رسمی را پدید آورد که بیگانگان بیش از همه با آن جاه‌هوت را می‌شناسند. برای درمان بیماری، درمانگر تشخیص می‌داد کدام روح مقصر است و پیکره‌ای چوبی از آن می‌تراشید. این پیکره که بس نامیده می‌شد، قرار بود بیماری را از بیمار بیرون بکشد تا دور شود. این پیکره‌ها ابزارهایی برای یک درمان واحد بودند که سپس رها می‌شدند و به‌عنوان میراث خانوادگی نگهداری نمی‌شدند. پس از آنکه پژوهشگران خارجی این سنت را ثبت کردند، تراشیدن به حرفه‌ای برای فروش نیز بدل شد و اکنون پیکره‌های جاه‌هوت در مجموعه‌های موزه‌ای نگهداری می‌شوند.

زندگی دینی امروز آمیخته است. عمل‌های قدیمی مربوط به ارواح ادامه دارد و برخی از جاه‌هوت به اسلام یا مسیحیت گرویده‌اند. تقریباً همه نیز مالایی صحبت می‌کنند، بنابراین حفظ زبان مادری در کاربرد روزمره، پرسشی جدی برای زبانی با شمار بسیار اندک گویندگان است.