اروتیک مالایی‌های بنگکولو

مالایی‌های بنگکولو جامعه مالایی شهر بنگکولو هستند، بندر قدیمی فلفل در ساحل جنوب‌غربی سوماترا که رو به اقیانوس هند دارد. آنان استان را با ریجانگ، سراوای و لمباک و جمعیت بزرگ جاوه‌ای‌ها تقسیم می‌کنند، اما مالایی‌های بنگکولو مردم خود شهر هستند. احساس هویت آنان به بندر، مساجد و تاریخ طولانی بیگانگانی گره خورده که از راه دریا آمده و ماندگار شده‌اند.

زبان روزمره آنان، مالایی بنگکولو، گونه‌ای از شاخه مالایایی است که با زبان مینانگکابائو پیوند نزدیک دارد. این زبان با ریجانگ، زبان بزرگ‌ترین قوم بومی استان، کاملاً متفاوت است و ریجانگ بیرون از شاخه مالایایی خانواده زبان‌های استرونزی قرار دارد. زبان اندونزیایی در مدارس، ادارات و تلویزیون کنار آن رایج است و بیشتر مردم بدون تأمل میان این دو زبان جابه‌جا می‌شوند. اسلام سنی زندگی روزمره را شکل می‌دهد: زمان‌های نماز ریتم روز را تعیین می‌کند، عروسی‌ها آیین‌های اسلامی را با آداب مالایی درمی‌آمیزند و ماه روزه ساعات کاری شهر و شب‌هایش را تغییر می‌دهد.

بیگانگان زود آمدند. شرکت هند شرقی انگلیس در سال ۱۶۸۵ در اینجا یک مستعمره فلفل برپا کرد که بریتانیایی‌ها آن را بنکولن نامیدند و بعدها قلعه مارلبورو را ساختند که هنوز نزدیک ساحل پابرجاست. استمفورد رافلز بین سال‌های ۱۸۱۸ تا ۱۸۲۴ از بنکولن حکومت کرد. سپس پیمان انگلیس و هلند در ۱۸۲۴ شهر را در برابر ملاکا به هلندی‌ها واگذار کرد. بیش از یک قرن بعد، هلندی‌ها سوکارنو را به اینجا تبعید کردند و خانه‌ای که او در آن زندگی می‌کرد اکنون موزه است.

تابوت و بسورک

دوران بریتانیا آیینی بر جا گذاشت که بنگکولو را از بیشتر شهرهای مالایی متمایز می‌کند. تابوت که در ده روز نخست محرم برگزار می‌شود، یاد مرگ حسین، نوه پیامبر، در کربلا را گرامی می‌دارد. این آیین با کارگران مسلمانی آمد که از هند بریتانیا آورده شدند و هنوز خانواده‌هایی که نسبشان به آنان می‌رسد آن را رهبری می‌کنند، اما اکنون کل شهر در آن شرکت می‌کند. سازه‌های بلند و پرنقش‌ونگار تابوت با ضرب طبل در خیابان‌ها گردانده می‌شوند و در روز دهم، آنها را بیرون می‌برند و به شکل آیینی دور می‌اندازند. برای جمعیتی که بیشتر سنی هستند، این آیین به همان میزان که عبادت دینی است، میراث مدنی نیز هست. نشانه محلی دیگر باتیک بسورک است، پارچه‌ای که الگوهایش از خوشنویسی عربی ساخته شده و در عروسی‌ها و مراسم رسمی پوشیده می‌شود. روی سفره، پندپ غذایی است که مردم بنگکولو آن را از خود می‌دانند: ماهی پیچیده‌شده در برگ گیاه تارو با نارگیل رنده‌شده و فلفل قرمز، که سپس به آرامی پخته می‌شود.