اروتیک مندریق

مندریق‌ها از کوچک‌ترین قوم‌های نام‌برده‌شده در مالزی‌اند. شمارشان تنها چند صد نفر است و در بخش‌های جنگلی داخلی کلانتان زندگی می‌کنند. آنان از Orang Asli هستند، اصطلاح جمعی برای مردمان بومی شبه‌جزیره مالایا. دولت آنان را در دسته Negrito یا Semang قرار می‌دهد، همراه با Kensiu، Kintaq، Jahai، Lanoh و Batek. این برچسب بیش از آنکه درباره قومی که به آن نسبت داده می‌شود بگوید، درباره دسته‌بندی نژادی دوران استعمار است. آنچه واقعاً مندریق‌ها را متمایز می‌کند زبان و پیوندهای خانوادگی خودشان است. آنان در کنار همسایگانی بسیار بزرگ‌تر، جامعه‌ای متمایز باقی مانده‌اند.

زبان آنان که Menriq یا Minriq هم نوشته می‌شود، به شاخه Aslian شمالی از خانواده Austroasiatic تعلق دارد. بنابراین خویشاوندی دوری با خمری و ویتنامی دارد نه با مالایی. این زبان با Batek و Jahai که در همین ارتفاعات شمالی گفته می‌شوند، خویشاوندی نزدیک دارد. با شمار اندک گویشورانش، همواره در معرض فشار است. مالایی زبان مدرسه، درمانگاه، اداره ناحیه و بازرگان است و تسلط بر هر دو زبان، وضعیت عادی زندگی مندریق‌ها است.

زیستگاهشان سرزمین رودخانه Nenggiri در ناحیه Gua Musang است. جنگل‌های تپه‌ای آنجا اکنون با جاده‌های جنگل‌بری و قطعه‌های مزرعه‌ای قطع شده است. مردمان Semang از نظر تاریخی گردآورندگان کوچ‌نشین بودند. با لوله‌های دمنده شکار می‌کردند، یام‌های وحشی را از زمین بیرون می‌آوردند و رطان و چوب عود گرد می‌آوردند تا با جامعه‌های ساکن پایین‌دست مبادله کنند. این شیوه زندگی در هفتاد سال گذشته به شدت محدود شده است. در دوران وضعیت اضطراری مالایا، از 1948 تا 1960، جامعه‌های Orang Asli داخلی به سکونتگاه‌هایی منتقل شدند که دولت بتواند آن‌ها را زیر نظر داشته باشد. طرح‌های بازتجمیع بعدی، امتیازهای چوب‌بری و مزرعه‌های نخل روغنی و لاستیک، این مسیر را بیشتر پیش بردند. بیشتر مندریق‌ها اکنون در روستاهای ثابت زندگی می‌کنند. آن‌ها کشاورزی کوچک و کار مزدی را با آنچه جنگل باقی‌مانده هنوز فراهم می‌کند، ترکیب می‌کنند.

باورهای سنتی از الگوی کلی مردمان Semang پیروی می‌کند. جنگل، ارواح آن و آب‌وهوا نیروهایی اخلاقی به شمار می‌روند و رفتار بی‌پروا یا تمسخرآمیز با حیوانات، طوفان‌های خشن به همراه دارد. دعوت اسلامی که دولت از جامعه‌های Orang Asli در کلانتان حمایت می‌کند نیز برخی را به خود جذب کرده است. فوری‌ترین پرسش‌های پیش روی مندریق‌ها امروز همان‌هایی است که هر گروه کوچک Orang Asli با آن‌ها روبه‌روست. نخست، حق مطمئن بر زمین عرفی است که قانون مالزی تنها حمایتی ضعیف از آن می‌کند. دوم، این است که آیا زبانی را که این شمار اندک از مردم به آن سخن می‌گویند، از نسل بعدی عبور خواهد کرد یا نه.