اروتیک سمانگ

سمانگ‌ها جنگل‌نشینانی گردآورنده‌ی خوراک در شمال شبه‌جزیره‌ی مالایا هستند و در بیشتر تاریخ ثبت‌شده، پادشاهی‌های ساحلی تنها هنگامی به آنان توجه کردند که چیزی از درون سرزمین می‌خواستند. آنان یک قبیله‌ی واحد نیستند، بلکه خوشه‌ای از گروه‌های کوچکی‌اند که در جنگل‌های تپه‌ای پراک، کداه، کلانتان، پاهانگ و ترنگانو پراکنده‌اند: کنسیو، کینتاک، جحای، لانوه، منریک و باتک، و مانیک‌های جنوب تایلند نزدیک‌ترین خویشاوندان آنان در آن سوی مرز هستند. روی هم رفته شمارشان چند هزار نفر است و کوچک‌ترین بخش از سه شاخه‌ی اورانگ آسلی مالزی به شمار می‌روند. زبان‌هایشان در شاخه‌ی Northern Aslian از خانواده‌ی Austroasiatic جای دارد و از این رو با خمری و ویتنامی خویشاوندی دوردست دارند، نه با زبان مالایی که از هر سو پیرامون آنان به آن سخن گفته می‌شود و خود به خانواده‌ی Austronesian تعلق دارد؛ این جزیره‌ی زبانی را بیشتر پژوهشگران دگرگونی زبانی کهن می‌دانند، نه مهاجرتی تازه. اما نیاکانی که زیر این زبان‌ها نهفته‌اند از آن هم کهن‌ترند و دهها هزار سال در شبه‌جزیره سابقه دارند. نویسندگان استعماری آنان را به‌دلیل قد کوتاه، پوست قهوه‌ای تیره و موی فرفری و فشرده، ذیل عنوان نگریتو طبقه‌بندی کردند و با آندامانی‌ها و آتای‌های فیلیپین هم‌گروه دانستند. خویشاوندی مشترک واقعی است، اما بسیار کهن است و این برچسب همواره بیش از آنکه از طبقه‌بندی‌شدگان بگوید، از طبقه‌بندی‌کنندگان سخن می‌گفت. واژه‌ی مالایی ساکای که هنوز گاهی شنیده می‌شود از آن هم بدتر است، زیرا یادآور دسته‌های غارتگری است که تا پایان سده‌ی نوزدهم، اورانگ آسلی را به بردگی می‌کشیدند.

دین سنتیِ سمانگ بر گرد رعد می‌چرخد. خدایی که معمولاً کاری نامیده می‌شود، در پاسخ به تخلف انسان توفان می‌فرستد و پاسخ معمول، قربانی خون است: چند قطره خون از ساق پا گرفته شده و همراه آب به سوی آسمان پرتاب می‌شود. زندگی در جنگل بر پایه‌ی یام‌های وحشی که از دامنه‌ی تپه‌ها کنده می‌شوند، شکار با تفنگ دمی و تیرهایی که با شیره‌ی درخت ایپوه زهرآلود شده‌اند، و تجارتی دیرپا در رتان و عود با بازرگانان مالایایی پایین‌دست رودخانه می‌گذشت. اقتدار عمداً ضعیف است: رهبران متقاعد می‌کنند و فرمان نمی‌دهند، خوراک میان همه تقسیم می‌شود و انباشته نمی‌شود، اختلاف‌ها با کنار رفتن حل می‌شود، و زنان سرپرستی داشته‌اند که بیش از آنچه باید، مردم‌شناسان نخستین را شگفت‌زده کرد. سده‌ی بیستم سخت آغاز شد. نیروهای بریتانیا در جریان وضعیت اضطراری مالایا، اورانگ آسلی را به اردوگاه‌هایی کوچ دادند و بسیاری جان باختند؛ قانون Aboriginal Peoples Act مصوب 1954 زمین‌هایشان را به جای آنکه در اختیار خودشان بگذارد، در دست دولت نهاد؛ و قطع درختان، نخل روغنی و معدن، جنگلی را که به آن وابسته‌اند از میان برده‌اند. در سال 2019 پانزده تن از باتک‌ها در کوالا کوه کلانتان جان باختند، بر اثر شیوع سرخک در جامعه‌ای که از پیش کنار رودخانه‌ای آلوده زندگی می‌کرد.