اروتیک برائو

براوها مردمی کوهستان‌نشین‌اند که در منطقهٔ تپه‌ای محل برخورد کامبوج، لائوس و ویتنام زندگی می‌کنند، و مرزهایی که از سرزمین آنان می‌گذرد بسیار جوان‌تر از جوامعی‌اند که از هم جدا کرده‌اند. روستاهای براو در امتداد سامانه‌های رودخانه‌ای سسان و سکونگ و در تپه‌های جنگلی میان آن‌ها قرار دارند، عمدتاً در استان‌های راتاناکیری و استونگ ترنگ در کامبوج و در استان آتاپو در لائوس. جامعه‌ای کوچک و دورافتاده در استان کن‌توم ویتنام، که در آنجا به آنان برائو می‌گویند، یکی از کوچک‌ترین اقلیت‌های به‌رسمیت‌شناخته‌شدهٔ آن کشور است. پیوندهای خانوادگی، ازدواج‌ها و خود زبان همگی مستقیماً از روی خطوط روی نقشه می‌گذرند.

براو زبانی از شاخهٔ بهناریک در خانوادهٔ مون-خمر (آستروآسیایی) است. این زبان خویشاوند دوری از زبان خمری است و بسیار نزدیک به گفتار کرئونگ‌ها و کاوت‌ها. اینکه این دو گروه زیرگروه‌هایی از براو به شمار می‌آیند یا دو قوم جداگانه، به این بستگی دارد که چه کسی آن را حساب می‌کند: مقام‌های کامبوجی معمولاً آن دو را جدا فهرست می‌کنند، در حالی که زبان‌شناسان و بسیاری از گویشوران به هستهٔ مشترکی اشاره می‌کنند. جارایی‌ها که دورتر در جنوب و شرق راتاناکیری زندگی می‌کنند، به زبانی چامی از خانواده‌ای کاملاً متفاوت سخن می‌گویند، پس سفری کوتاه در یک استان از یک شکاف زبانی واقعی عبور می‌کند. بیشتر براوها همچنین خمری یا لائوی سخن می‌گویند، و کرئونگ با خطی بر پایهٔ خط خمری برای مدارس ابتدایی دوزبانهٔ کامبوج نوشته می‌شود.

زندگی بر محور مزرعهٔ برنج کوهستانی می‌چرخد. در کشاورزی چرخشی به شیوهٔ بریدن و سوزاندن، خانواده قطعه‌زمینی را پاک‌سازی می‌کند، یک یا دو فصل در آن کشت می‌کند، سپس آن را رها می‌کند تا دوباره به جنگل تبدیل شود. این چرخه از دیرباز، همراه با ماهیگیری، شکار و گردآوری در جنگل، ریتم سال را تعیین کرده است. دین بر حفظ روابط خوب با ارواح استوار است: ارواح روستا، جنگل، برخی تپه‌ها و نهرها، و نیاکان. بیماری، مزرعهٔ تازه یا مرگ، پیشکش‌هایی را ایجاب می‌کند. بزرگ‌ترین مراسم هنوز به معنای قربانی کردن گاومیش آبی، نواختن گونگ‌ها و نوشیدن شراب برنج با نی‌های بلند بامبو از کوزه‌های مشترک است. جنگل‌های ارواح و بیشه‌های تدفین دست‌نخورده باقی می‌مانند، قاعده‌ای که اکنون که بیگانگان خواهان زمین‌اند، اهمیت بیشتری یافته است. مسیحیان اقلیت‌اند، و برخی از براوها، به‌ویژه در لائوس، در کنار آیین‌های کهن، آیین بودایی را پذیرفته‌اند.

شصت سال گذشته سال‌های سختی بوده است. در دههٔ 1960 ارتفاعات راتاناکیری به یکی از پایگاه‌های اولیهٔ خمرهای سرخ بدل شد، و روستاییان براو از جمله مردم کوهستان بودند که به این جنبش کشیده شدند. بسیاری بعدها، هنگامی که جنبش علیه آنان برگشت، به لائوس و ویتنام گریختند. در لائوس، اسکان مجدد دولتی از دههٔ 1990 به بعد بسیاری از روستاهای کوهستانی را به سوی جاده‌ها و رودخانه‌ها پایین آورد. در دو سوی مرز، قطع درختان، مزارع کائوچو و سدهای برق‌آبی بخش‌هایی از زمین‌های براوها را بلعیده‌اند، و برخی روستاهای کامبوج به‌عنوان جوامع بومی برای دریافت سند مالکیت جمعی زمین درخواست داده‌اند. چند سالمند هنوز لاله‌های گوش کشیده‌شده‌ای دارند که از مدی قدیمی‌تر به جا مانده است. بیشتر براوهای جوان‌تر مانند مردم روستایی هر جای کامبوج یا لائوس لباس می‌پوشند.