اروتیک کولیارها

کولیارها جماعتی تامیلی‌اند که مدت‌ها با بافندگی شناخته می‌شدند. در نظم اجتماعی قدیمی تامیل نادو، تولد و حرفهٔ موروثی سخت به هم گره خورده بودند. آنها به‌عنوان بافنده شناخته می‌شدند و این پیوند هنوز هم شیوهٔ توصیف آنها توسط همسایگان و سوابق رسمی را شکل می‌دهد. این نام به صورت کولیان نیز آمده است. زبان تامیلی پسوند an را برای یک مرد و پسوند ar را برای جمع محترمانه به کار می‌برد، بنابراین هر دو شکل به همان مردم اشاره دارند.

آنها در تامیل نادو، در جنوب دوردست هند، زندگی می‌کنند و به زبان تامیلی سخن می‌گویند. این زبان دراویدی ایالت است و ادبیات مکتوب آن به حدود دو هزار سال پیش بازمی‌گردد. زبان جداگانه‌ای به نام کولیار وجود ندارد. آنها به تامیلی منطقه‌ای نواحی خود سخن می‌گویند، همان‌طور که کشاورزان، بازرگانان و سایر گروه‌های طبقاتی اطراف‌شان چنین می‌کنند، بنابراین طبقه است، نه زبان، که آنها را از دیگران متمایز می‌کند. زندگی مذهبی آنها هندویی است. مانند بسیاری از روستاهای تامیل نادو، این زندگی از جشن‌های معبد، آیین‌های خانگی و نیایش خدایان محلی که از روستا پاسداری می‌کنند می‌گذرد.

صنعت بافندگی دستی در سراسر جنوب هند در قرن نوزدهم ضربهٔ سنگینی خورد، زمانی که پارچهٔ کارخانه‌ای از بریتانیا و بعدها از کارخانه‌های هندی، دارهای دستی را از میدان به در کرد. جوامع بافنده در سراسر سرزمین تامیل این زیان را احساس کردند. امروز تامیل نادو کولیان را در شمار طبقات فهرست‌شده (Scheduled Castes) قرار می‌دهد؛ مقولهٔ قانون اساسی هند برای جوامعی که دچار تبعیض ناشی از «لمس‌ناپذیری» شده‌اند. این وضعیت سهمیه‌هایی برای آنها در آموزش، مشاغل دولتی و نهادهای انتخابی تعیین می‌کند. این وضعیت به یکی از اصلی‌ترین راه‌های حضور جامعه در زندگی عمومی تبدیل شده است.

دربارهٔ کولیار چیز زیادی نوشته نشده است. بیشتر آنچه موجود است از پیمایش‌های طبقاتی دورهٔ استعمار و فهرست‌های دولتی برمی‌آید که برای دسته‌بندی مردم بر اساس حرفه و رتبه ساخته شده بودند، نه برای توصیف شیوهٔ زندگی آنها. در نتیجه بسیاری از چیزها ثبت نشده‌اند، اما این کولیار را به بقایایی از یک جدول سرشماری بدل نمی‌کند. آنها جامعهٔ زندهٔ تامیلی‌اند. حرفهٔ موروثی‌شان جایگاهی در نقشهٔ اجتماعی قدیم به آنها داد و زندگی‌شان اکنون بسی فراتر از آن رفته است.