اروتیک دوانگا

دِوانگاها بافنده‌اند و داستان منشأ خودشان هم همین را می‌گوید. این نام از سانسکریت آمده و معمولاً اندامِ خدا خوانده می‌شود. این جامعه خود را به حکیم دِوالا منسوب می‌کند که شیوا او را پدید آورد تا نخستین پارچه را ببافد و خدایان و آدمیان دیگر برهنه نمانند. در روایتی که در دِوانگا پورانا حفظ شده است، وقتی دِوالا نخ خود را به خانه می‌برد، دیوها به او حمله کردند. الهه چاودیشواری آنان را از پا درآورد و خونشان به رنگ‌های گوناگون جاری شد و رنگ‌ها را به بافنده بخشید. این افسانه‌ای کاستی است که هم‌زمان منشور پیشه نیز هست. همچنین توضیح می‌دهد که چرا چاودیشواری، که در سرزمین تامیل ساودیسواری اَمان نامیده می‌شود، الهه‌ای است که هر سکونتگاه دِوانگا برای او معبدی می‌سازد.

خاستگاه اصلی، جنوبِ کانارازبان و تلوگوزبان است: کارناتاکا، آندرا پرادش و تلانگانا، همراه با سکونتگاه‌های کهن و بزرگ در تامیل نادو و سکونتگاه‌های کوچک‌تر در کرالا و اودیشا. دِوانگار صورت تامیلی این نام است. جامعهٔ تامیل نادو جامعه‌ای مهاجر است که طی قرن‌ها، و بخش بزرگی از آن در دورهٔ ویجایاناگارا، به سوی جنوب و به شهرهای بافندگی پیرامون کویمباتور، سالم، ایرود و منطقهٔ مدورای کشیده شد. بسیاری از خانواده‌های آنجا هنوز در خانه به کانارا یا تلوگو و در کوچه و خیابان به تامیلی حرف می‌زنند. شکاف میان دِوانگاهای کانارازبان و تلوگوزبان خط اصلی تقسیم درونی است و بیش از هر چیز در ازدواج اهمیت دارد. لقب‌ها بر حسب منطقه تغییر می‌کنند: چتیار در تامیل نادو، و ستی یا شتی در نواحی شمالی‌تر. پ. تیاگارایا چتی، یکی از بنیان‌گذاران حزب عدالت و کسی که محلهٔ تی. نگر در چنای به نام او نام‌گذاری شده، از خانواده‌ای دِوانگا بود.

بیشترشان هندوهای شیوایی‌اند، با اقلیتی ویشنوپرست و پیشینه‌ای طولانی از نفوذ لینگایت‌ها در کارناتاکا. بخشی از آنان رشتهٔ مقدس به تن می‌کنند و مدعی جایگاه برهمنی‌اند. مقر گوروی خود این جامعه در هامپی از این ادعا پشتیبانی می‌کند و همسایگان همیشه آن را نپذیرفته‌اند. دولت‌های ایالتی آنان را در شمار طبقات عقب‌مانده فهرست می‌کنند. شناخته‌شده‌ترین آیینشان تماشایی دشوار است. در جشن الهه در کویمباتور و شهرهای دیگر، مردان در دسته‌ای آیینی راه می‌روند و با تیغ به بازوها و سینه‌های خود می‌زنند و او را فرا می‌خوانند که بیاید، همان‌گونه که روزی برای دِوالا آمد.

خودِ دستگاه بافندگی دستی رو به زوال است. خانواده‌های دِوانگا زود به دستگاه‌های بافندگی ماشینی، تجارت نخ و اقتصاد کارخانه‌ای کمربند کویمباتور روی آوردند. نسلی که اکنون در مدرسه است همان‌قدر احتمال دارد راهی مهندسی یا حسابداری شود که راهی کارگاه بافندگی. ساری‌های نخی و ابریشمی هنوز در جاهایی مانند چینالاپاتی و دودابالاپور از دستگاه‌های دِوانگا بیرون می‌آید، اما برای بیشتر خانواده‌ها بافندگی اکنون پیش از هر چیز تبار و هویت است و در درجهٔ دوم پیشه.