اروتیک پنار

اگر از کسی بپرسید چه چیزی پنار را یک قوم می‌سازد، پاسخ معمولاً از مادر آغاز می‌شود. کودکان نام طایفهٔ مادرشان را می‌گیرند و کوچک‌ترین دختر خانهٔ خانواده را نگه می‌دارد و وظیفهٔ ادامهٔ آیین‌های خانوادگی را بر عهده دارد. روایت‌های کهن از شوهرانی سخن می‌گویند که شب‌ها به دیدار همسرانشان می‌رفتند و سپس به خانهٔ مادرانشان بازمی‌گشتند. پنارها در این نظام مادرتبار با خاسی‌ها، که در غرب آنان‌اند، مشترک‌اند. هر دو گروه خود را از هینیوترپ، یعنی هفت کلبهٔ مردمان تپه‌نشین مگالایا، به شمار می‌آورند. با این حال، پنارها زبان خاص خود، تقویم آیینی ویژهٔ خود و خاطرهٔ پادشاهی‌ای را دارند که زمانی تا دشت‌های بنگال گسترده بود، و این چیزها آن‌ها را متمایز نگه می‌دارد.

سرزمین آنان در تپه‌های جینتیا در شرق مگالایا قرار دارد: پشته‌های کاج‌پوش، دره‌های برنج‌کاری و منطقه‌ای از سنگ آهک و زغال‌سنگ که به‌شدت به سوی جنوب، به سمت بنگلادش، فرومی‌ریزد. شهر جووای مرکز آن است. پنار که با نام‌های جینتیا یا سینتنگ نیز شناخته می‌شود، به شاخهٔ خاسیک خانوادهٔ آسترو-آسیایی تعلق دارد. این زبان خویشاوند نزدیک خاسی معیار است، اما گویشوران این دو زبان در آن سوی مرز زبانی فقط تا حدی یکدیگر را می‌فهمند. این دو زبان با هم جزیره‌ای آسترو-آسیایی را در منطقه‌ای تشکیل می‌دهند که بیشتر همسایگانشان به زبان‌های تبتی-برمه‌ای مانند گارو و کاربی، یا زبان‌های هندوآریایی مانند بنگالی و آسامی سخن می‌گویند.

برای قرن‌ها، پادشاهان جینتیا از تپه‌ها تا جینتیاپور در دشت سیلهت فرمان می‌راندند. در نارتیانگ، مقر کوهستانی آنان، میدانی از سنگ‌های ایستاده و سنگ‌های تخت و میزمانند هنوز پابرجاست. بریتانیایی‌ها این پادشاهی را در سال 1835 ضمیمه کردند. در اوایل دههٔ 1860، مالیات‌های استعماری تازه و دخالت در زندگی دینی، شورشی به رهبری یو کیانگ نونگبه را برانگیخت. او در سال 1862 در جووای به دار آویخته شد و تپه‌ها او را قهرمان می‌دانند.

امروزه بسیاری از پنارها مسیحی هستند، عمدتاً پرسبیتری و کاتولیک. با این حال، نیامتری، دین بومی، در اینجا حضور عمومی پررنگ‌تری دارد تا ادیان قدیمی‌تر در میان بسیاری از مردمان تپه‌نشین شمال شرقی. بزرگ‌ترین رویداد آن بهدینخلام است که هر ژوئیه در جووای برگزار می‌شود. این نام به راندن طاعون با چوب اشاره دارد و مردان در محله‌ها می‌گردند و با تیرک‌های بامبو به سقف خانه‌ها می‌کوبند. سازه‌های بلند و آراسته‌ای به نام روت‌ها در شهر گردانده می‌شوند و تیم‌ها بر سر گویی چوبی در حوضی گلی به رقابت می‌پردازند، مسابقه‌ای که فالی برای برداشت محصول تعبیر می‌شود. از آنجا که عضویت در طایفه، هر کلیسایی که فرد به آن برود، از مادر تبعیت می‌کند، خویشاوندان مسیحی و نیامتری همچنان به طایفه‌های یکسان تعلق دارند و در همان روزهای عمومی حاضر می‌شوند.