اروتیک اراوالان

اراوالان جامعهٔ کوچک آدیواسی در کرالا است که در جنگل زندگی نمی‌کند. بیشتر مردم بومی ایالت با مناطق کوهستانی پیوند دارند: ایرولار، موداگا و کوروومبا در آتاپادی، و کادار و مالاسار در اطراف پارامبیکولام. اراوالان بیشتر در روستاهای کشاورزی بخش چیتور در شرق ناحیهٔ پالاکاد زندگی می‌کنند. این سوی خشک گذرگاه پالاکاد است، جایی که رشته‌کوه‌های غربی گشوده می‌شوند و کرالا به تامیل‌نادو می‌پیوندد. زمین از مزارع برنج، باغ‌های نارگیل و کشتزارهای سایهٔ باران تشکیل شده و بیشتر شبیه دشت‌های تامیل همسایه است تا کرانهٔ سبزی که بیشتر مردم از کرالا در ذهن دارند. این جامعه در هر دو ایالت در فهرست قبیلهٔ فهرست‌شده ثبت شده است.

مرز میان دو ایالت در شیوهٔ گفتار آن‌ها شنیده می‌شود. گفتار اراوالان معمولاً تامیلی آمیخته با مالایالامی توصیف می‌شود و مردم بسته به مخاطب میان این دو جابه‌جا می‌شوند. مالایالامی زبان مدرسه، دفتر پنچایت و ادارات رفاه دولتی است. گفتار در خانه به تامیلی گرایش دارد، همان‌گونه که در بسیاری از خانواده‌های چیتور، هر جامعه‌ای که باشند، چنین است.

تا آنجا که سوابق نشان می‌دهد، اراوالان بر زمینی کار کرده‌اند که مال دیگران بوده است. آن‌ها کارگران کشاورزی در مزارع برنج و باغ‌های نارگیلِ دشت چیتور بودند و زمین اندکی از آن خود داشتند. این پیشینه هنوز زندگی جمعی را شکل می‌دهد. وضعیت قبیلهٔ فهرست‌شده جایگاه‌های ویژه‌ای در مدارس، دانشکده‌ها و مشاغل دولتی گشود، و همراه آن طرح‌های مسکن و رفاه. پرسش بنیادی دربارهٔ زمین، اینکه چه کسی مالک آن است و چه کسی تنها آن را کشت می‌کند، همچنان پابرجاست. همین پرسش در سیاست آدیواسی در سراسر کرالا جریان دارد.

زندگی مذهبی به‌طور کلی هندوست، اما پرستش محلی است. در عمل روزمره، خدایان روستا و خانواده و جشن‌های سال کشاورزی بیش از سنت‌های بزرگ معبدها اهمیت دارند. دربارهٔ اراوالان کم نوشته شده است و بیشتر آنچه نوشته شده از پیمایش‌های دولتی و گزارش‌های رفاهی برمی‌آید، نه از خود جامعه. هنگام خواندن هر خلاصه‌ای، از جمله این خلاصه، باید این نکته را به یاد داشت.