اروتیک نادارها

نادارها جامعه‌ای تامیلی در منتهی‌الیه جنوب هند هستند که در ناحیه‌هایی متمرکزند که از کانیاکوماری به سمت شمال تا تیرونلولی، توتوکودی و ویرودوناگار امتداد دارند. در بیشتر تاریخ ثبت‌شده نامشان شانار بود و کار شاخصشان درخت نخل پالمیرا بود: بالا رفتن از آن با حلقه‌ای از طناب دور مچ پاها، تیغ زدن گل‌آذین برای گرفتن شیره، و جوشاندن شیره برای تهیهٔ جگری یا گذاشتن آن تا تخمیر شود و به تودی بدل شود. این کار خطرناک و کم‌مزد بود و در نگاه کاست‌های بالاتر از آنان از نظر آیینی ناپاک‌کننده به شمار می‌رفت، و نادارها را نزدیک به پایین‌ترین ردهٔ نظم اجتماعی تامیل نگه داشت. آنان را از معابد، از برخی خیابان‌ها و از مدرسه‌ها دور نگه می‌داشتند. زنان نادار در تراوانکور از پوشاندن سینه‌هایشان در حضور کاست‌های بالاتر منع شده بودند، و مبارزهٔ طولانی علیه این قاعده، که در سراسر نیمهٔ نخست قرن نوزدهم ادامه داشت و با فرمانی سلطنتی در سال 1859 فیصله یافت، با نام شورش پوشش بالاتنه به یاد مانده است.

آنچه پس از آن رخ داد یکی از دقیق‌ترین موارد مطالعه‌شدهٔ دگرگونی جمعی خودخواسته در جنوب آسیاست. بازرگانان نادار در شهرهای شمال مادورای، یعنی سیواکاسی، ویرودوناگار، ساتور و همسایگانشان، از طریق انجمن‌های محلی به نام اوراوین‌مورای پول‌هایشان را روی هم گذاشتند؛ این انجمن‌ها بازار، چاه، مدرسه و معبد می‌ساختند و برای تأمین هزینهٔ آن‌ها از اعضای خود مالیات می‌گرفتند. انجمن نادار ماهاجانا سانگام، که در سال 1910 تأسیس شد، این الگو را در سطح کل ایالت گسترش داد و در پی آن بانکی متعلق به این جامعه در سال 1921 در توتیکورین پدید آمد. تا میانهٔ قرن بیستم، نادارها صنایع کبریت، آتش‌بازی و چاپ را اداره می‌کردند که سیواکاسی را به شهری صنعتی بدل کرد، و کی. کاماراج، یک نادار اهل ویرودوناگار، سروزیر ایالت مدرس بود. نام قدیمی همراه با جایگاه قدیمی کنار رفت: شانار به ناسزایی تبدیل شد، و نادار، که رو به بالا از دودمان‌های زمین‌دار نادان وام گرفته شده بود، نام همگان شد.

دین آنان را از هم متمایز می‌کند بی‌آنکه از هم بگسلد. بیشترشان هندو و عمدتاً شیوایی‌اند. اقلیتی قابل‌توجه، که به‌شدت در کانیاکوماری متمرکز است، پروتستان یا کاتولیک است و از جماعت‌های میسیونری قرن نوزدهم تبار می‌برد که نخستین مدرسه‌های این جامعه و بخش بزرگی از سوادآموزی اولیه‌اش را فراهم آوردند. و سرزمین نادارها کانون اصلی آیاوازی است، جنبشی که آیا وایکوندار در دههٔ 1830 در سوامی‌توپو بنیان نهاد، و مراکز عبادتش هنوز جمعیت‌هایی را جذب می‌کنند که هیچ ردهٔ سرشماری‌ای به‌خوبی از پس آن‌ها برنمی‌آید.