اروتیک ناگپوری‌ها

هویت ناگپوری کمتر بر پایه یک قبیله واحد شکل گرفته و بیشتر بر پایه یک فلات مشترک و یک زبان ارتباطی مشترک استوار است. فلات چوتا ناگپور، پشته‌ای فرسوده با خاک لاتریت، جنگل‌های سال و رودخانه‌های کندروانی که از میان آنچه امروز جارکند و نواحی شرقی چهاتیسگر، اودیشا و بنگال غربی نامیده می‌شود می‌گذرند، قرن‌ها محل تلاقی جوامع آدیواسی (موندا، اوراون، خاریا و دیگران) و جمعیت‌های هندوآریایی‌زبانی بوده که در میان آنان ساکن شدند. از این تماس طولانی، سادری که ناگپوری نیز خوانده می‌شود پدید آمد، زبانی هندوآریایی از گروه بیهاری که نقشی منطقه‌ای یافت که هیچ‌کس دقیقاً برای آن طراحی نکرده بود: زبان تجارت، زبان مذاکرات ازدواج، و زبان بازاری که به یک روستایی موندا‌زبان و همسایه اوراون‌زبانش امکان می‌دهد بی‌آنکه هیچ‌کدام به هندی روی آورند معامله کنند. وقتی کسی را ناگپوری می‌نامند، معمولاً به آن تعلق زبانی‌فرهنگی اشاره دارد، یعنی فرد اهل فلات است که زبان اول یا زبان کاری‌اش سادری است، نه به طبقه یا قبیله‌ای جداگانه و مشخص.

دین در این فلات یکدست نیست، بلکه لایه‌لایه است. بیشتر جوامعی که خود را ناگپوری می‌شناسند هندو به شمار می‌آیند، اما هندوئیسم مورد نظر به‌راحتی در کنار خدایان روستایی، بیشه‌های مقدس (سارنا) و متخصصان آیینی که اقتدارشان پیش از هر معبدی وجود داشته است قرار می‌گیرد. جشن‌هایی چون کرام که حول شاخه‌ای از درخت کرام، که در حیاط خانه کاشته می‌شود و تمام شب دورش رقصیده می‌شود، برگزار می‌گردد، در خانوارهای هندو و سارنا به‌طور گسترده رعایت می‌شود و مرز میان دو سنت اغلب بیش از آنکه مسئله‌ی عمل باشد، مسئله‌ی مدارک است. از میان زیرگروه‌های نام‌برده، چیک باراییک بافندگان سنتی فلات‌اند؛ آنان از نظر تاریخی تولیدکننده پارچه نخی درشت و منسوجات آیینی به‌کاررفته در مراسم قبیله‌ای بوده‌اند، یعنی طبقه‌ای خدماتی که درون اقتصاد بزرگ‌تر آدیواسی جای گرفته، نه بیرون از آن.

تاریخ معاصر فلات را ثروت معدنی (زغال‌سنگ، آهن، بوکسیت) و آوارگی‌ای که با آن همراه شد شکل داده است؛ تشکیل ایالت جارکند در سال 2000 تا حدی تلاشی بود برای آنکه جوامع منطقه ابزار سیاسی خاص خود را داشته باشند. موسیقی ناگپوری و صنعت فیلم‌سازی به زبان ناگپوری، که هر دو کوچک اما سرسخت‌اند، این زبان را به پرده‌ها و بلندگوها برده‌اند، به شیوه‌ای که مردم‌نگاران دوره استعمار که نخستین بار آن را ثبت کردند پیش‌بینی نمی‌کردند. این فرهنگ، پیش از هر چیز، فرهنگی کاری و زنده است: در بازارها به آن سخن گفته می‌شود، در هنگام برداشت محصول خوانده می‌شود و در کرام به آن رقصیده می‌شود.