اروتیک کوروخ‌ها

کوروخ‌ها مردمی دراویدی‌زبان هستند که حضورشان در فلات چوتا ناگپور، از نظر زبانی، یک ناهنجاری است. تقریباً هر گروهی که پیرامونشان است، از گویشوران موندا در یک سو تا گویشوران هندوآریایی که از دشت‌ها فشار می‌آورند، به خانواده‌ای زبانی تعلق دارد که کاملاً متفاوت است. زبان کوروخ در شرق هند جدا افتاده و صدها مایل با نزدیک‌ترین خویشاوندان دراویدی‌اش در جنوب فاصله دارد. توضیح رایج این است که زبان‌های دراویدی زمانی در مناطقی بسیار شمالی‌تر رایج بوده‌اند و کوروخ‌ها و چند گروه مرتبط (مالتوها در تپه‌های راج‌ماهال و براهویی‌ها در بلوچستان) همان چیزی هستند که پس از عقب‌نشینی آن پراکندگی پیشین باقی ماند. چه داستان مهاجرت در جزئیات درست باشد و چه نباشد، انزوای زبانی واقعی است و شیوه‌ای را که کوروخ‌ها خود را در آن جای داده‌اند شکل می‌دهد: مردمی که می‌دانند به فلات تعلق دارند، اما به زبانی سخن می‌گویند که به آن تعلق ندارد.

خود فلات، با تپه‌های ناهموار و جنگل‌های سال و خاک سرخ غنی از آهن، از دیرباز کشاورزی معیشتی را بیش از کشاورزی مازادمحور پاداش داده است و کوروخ‌ها زندگی خود را بر این پایه سازمان داده‌اند: زمین روستا به‌صورت مشترک نگهداری می‌شود، کدخدایی شناخته‌شده وجود دارد، و بیشه‌ای مقدس (سارنا) در لبهٔ سکونتگاه قرار دارد که در آن خدایان روستا خطاب می‌شوند و از نیاکان یاد می‌شود. سارناییسم، سنت بومی‌ای که پیرامون آن بیشه‌ها شکل گرفته، بیش از آنکه دینی مبتنی بر آموزه‌های اعتقادی باشد، شیوه‌ای از رابطه است (با زمین، با ارواح نام‌دار، با مردگان) و امروز نیز همچنان هویت دینی بخش قابل توجهی از کوروخ‌هاست، هرچند مسیحیت (عمدتاً از هیئت‌های تبشیری لوتری و کاتولیک اواخر قرن نوزدهم) و آیین‌های هندو نفوذ چشمگیری یافته‌اند. بسیاری از خانواده‌ها عناصری از بیش از یک دین را به جا می‌آورند. کیسان‌ها، که بسته به اینکه چه کسی شمارش می‌کند، گاه زیرگروهی از کوروخ‌ها شمرده می‌شوند و گاه جامعه‌ای جداگانه، بیشتر در اودیشا متمرکزند و از دیرباز با کشت‌وکار پیوند داشته‌اند، نه با اقتصاد جنگلی.

نقطهٔ عطف سیاسی که هویت معاصر کوروخ‌ها را شکل می‌دهد، مبارزهٔ طولانی برای حقوق ارضی قبیله‌ای و کسب مقام ایالتی است که با جدا شدن جارکند از بیهار در سال 2000 به اوج رسید. کوروخ‌ها در کنار مونداها و هوها در قلب آن جنبش بودند و زبان کوروخ از آن پس در جارکند و بنگال غربی به رسمیت شناخته شده است. خط ویژهٔ کوروخ، Tolong Siki، که در دههٔ 1990 ابداع شد، اکنون در برخی مدارس آموزش داده می‌شود: حرکتی آگاهانه برای آنکه زبانی که دیرزمانی است بدان سخن گفته می‌شود حیات نوشتاری خاص خود را بیابد، به‌جای آنکه همچنان خط دیوناگری را به عاریت بگیرد.