اروتیک سامانتان

سامانتان‌ها خاندان‌های حاکم و زمین‌دار کهن مالابار هستند، و لایه‌ای کوچک و اشرافی از جامعه‌ی هندوی کرالا به شمار می‌روند. نامشان از واژه‌ی سنسکریت سامانتا به معنای ارباب تیول‌دار تابع گرفته شده است. جایگاه آنان در نظام کاستی همواره محل بحث بوده است. آنان بالاتر از جمعیت گسترده‌ی نایر و پایین‌تر از خاندان‌های سلطنتی کشاتریا و برهمن‌های نامبودیری قرار می‌گیرند. برخی ایشان را بالاترین بخش نایرها می‌دانند و برخی دیگر آنان را کاستی جداگانه با نام سامانتا کشاتریا به شمار می‌آورند. رتبه‌ی آیینی و قدرت سیاسی هم‌راستا نبودند: خانواده‌هایی که رتبه‌شان پایین‌تر از کشاتریاها بود، با این حال بر پادشاهی‌ها فرمان می‌راندند، جنگاوران را رهبری می‌کردند و معابد بزرگ را اداره می‌کردند.

شناخته‌شده‌ترین تبارها ارادی‌ها هستند، که ارشدترین مردشان با عنوان زامورین بر کوژیکود فرمان می‌راند، و ولودی‌های والوواناد و نیدونگادی‌ها. رقابت میان این خاندان‌ها منطقه را شکل داد. زامورین حق ریاست بر مامانکام را از فرمانروای والوواناد گرفت، جشنواره‌ای که هر دوازده سال در کرانه‌ی بهاراتاپوژا در تیروناوایا برگزار می‌شد. نسل‌ها پیاپی والوواناد در پاسخ، گروه‌های کوچکی از جنگاوران سوگندخورده، یعنی چاورها، را به حملاتی می‌فرستاد که انتظار زنده ماندن از آن‌ها را نداشتند. همچنین زامورین بود که واسکو دا گاما پس از فرود نزدیک کوژیکود در سال 1498 با او دیدار کرد، و بدین ترتیب یک دربار سامانتان در آغاز مسیر دریایی اروپا به هند ایستاده بود.

سامانتان‌ها به زبان مالایالام سخن می‌گویند، زبانی دراویدی که از تامیل کهن جدا شد، و دربارهای آنان از شاعرانی که به سنسکریت و مالایالام می‌سرودند حمایت می‌کردند. مانند دیگر خانواده‌های مالایالیِ رده‌بالا، آنان به‌طور سنتی از نظام ماروماکاتایام پیروی می‌کردند، یعنی ارث‌بری از راه تبار زنانه. مالکیت از آنِ تاراواد، یعنی خانوار مشترک، بود و اقتدار به ارشدترین مردی می‌رسید که از تبار زنان خاندان بود، از این رو جانشین فرمانروا معمولاً خواهرزاده‌اش بود نه پسرش. پرستش هندو هم در زندگی خصوصی و هم در زندگی عمومی جریان داشت. زامورین‌ها متولیان معبد گوروایور بودند و یکی از آنان به نام ماناودا نمایش رقص کریشناناتام را ساخت که هنوز در آنجا اجرا می‌شود. همان دربار ریواتی پاتاتانام را، که مسابقه و جایزه‌ای سالانه برای دانشوران بود، در معبد تالی در کوژیکود برگزار می‌کرد.

نظم کهن مرحله به مرحله فرو پاشید. هنگامی که میسور در دهه‌ی 1760 به مالابار یورش برد، خاندان‌های فرمانروا به سوی جنوب، به تراوانکور، گریختند. سپس فرمانروایی بریتانیا راجاها را به زمین‌دارانی مستمری‌بگیر بدل کرد، و در کرالای مستقل، اصلاحات ارضی و پایان قانونی خانواده‌ی مشترک مادرتبار، املاک را از هم پاشید. امروز هویت سامانتان کمتر به صورت قدرت سیاسی و بیشتر به صورت میراث خانوادگی باقی مانده است، که در نام خاندان‌ها، نقش‌های موروثی در معابد و کوویلاکام‌های نیاکانی حفظ می‌شود.