اروتیک هندوهای بنگالی

هندوهای بنگالی هم‌زمان به دو چیز پیوند دارند: زبان بنگالی و هندوئیسمی با لهجه‌ای آشکارا بنگالی. این آیینی است که الهه را در مرکز قرار می‌دهد، جایی که حتی بسیاری از خانوارهای برهمن ماهی می‌خورند، صدای صدف حلزونِ دمیده هنوز در بسیاری از خانه‌ها غروب را اعلام می‌کند و هلهلهٔ زنان، اولو، به لحظه‌های مبارک خوش‌آمد می‌گوید. آنان حدود یک‌سوم کل گویشوران زبان بنگالی را تشکیل می‌دهند: اکثریت در بنگال غربی، تریپورا و درهٔ باراک آسام، و بزرگ‌ترین اقلیت مذهبی در بنگلادش. بنگالی زبانی هندوآریایی شرقی و از خویشاوندان نزدیک آسامی و اوریا است و اساساً با همان خطی نوشته می‌شود که آسامی. زندگی دینی در دو مسیر اصلی جریان دارد. جریان شاکتا دورگا و کالی را می‌پرستد و دورگا پوجا هر پاییز بزرگ‌ترین رویداد سال است: پیکره‌های گلی از محله‌های سفال‌گران مانند کومارتولی کلکته برای روزهای عبادت در غرفه‌های محله نصب می‌شوند و سپس به رود برده شده و در آن غوطه‌ور می‌گردند. دورگا پوجای کلکته در سال 2021 به فهرست میراث ناملموس یونسکو پیوست. جریان وایشناوا از چایتانیا، قدیس قرن شانزدهمی نابادویپ پیروی می‌کند که جنبشش خواندن جمعی، کیرتان، را به شکلی مستقل و قائم‌به‌ذات از عبادت بدل کرد. الهه‌های روستایی مانند مانسا، که بر مارها فرمان می‌راند، و شیتالا، که برای دفع بیماری فراخوانده می‌شود، همچنان بخشی از پرستش روزمره‌اند و زنان شوهردار معمولاً سیندور را در فرق سر می‌گذارند و دست‌بندهای سفید از صدف حلزون و دست‌بندهای قرمز به دست می‌کنند.

جامعهٔ مدرن در کلکتهٔ استعماری شکل گرفت، جایی که طبقهٔ متوسط هندوی تحصیل‌کرده، یعنی بهادرلوک، جنبش اصلاحی و ادبی قرن نوزدهم را به پیش برد که به رنسانس بنگال معروف است، یعنی دنیای رام موهان روی، ویدیاساگار و تاگور. تقسیم هند در سال 1947 آن دنیا را به دو نیم کرد. در دهه‌های بعد میلیون‌ها هندو از پاکستان شرقی به سوی غرب مهاجرت کردند و جنگ 1971 که بنگلادش را به وجود آورد موج دیگری به راه انداخت. نتیجه خطی پایدار است میان گوتی، یعنی خانواده‌هایی که ریشه در بنگال غربی دارند، و بانگال، یعنی کسانی که مردمشان از شرق آمده‌اند؛ تفاوتی که در گویش شنیده می‌شود، در آشپزخانه بر سر آن بحث می‌شود و هر فصل در رقابت فوتبال میان موهون باگان و ایست بنگال به نبرد گذاشته می‌شود. کاست هنوز اهمیت دارد. خانواده‌های برهمن، بایدیا و کایاستا بر نخبگان حرفه‌ای قدیم تسلط داشتند، در حالی که جماعت‌های بزرگی مانند ناماسودرا و ماهیشیا تاریخ بسیج خود را دارند، از جمله جنبش عبادی ماتوآ در میان ناماسودراها. در تریپورا، اکثریت بنگالی تا حد زیادی با مهاجرت از شرق در قرن بیستم شکل گرفت، واقعیتی حساس در ایالتی که مردمان بومی آن در این مسیر به اقلیت بدل شدند.