اروتیک سورا

مردم سورا کشاورزان تپه‌نشین جنوب ایالت اودیشا و ارتفاعات همسایه در ایالت آندرا پرادش هستند و نخستین چیزی که آنان را از همه اطرافیانشان متمایز می‌کند، آن چیزی است که از دهانشان بیرون می‌آید. زبان سورا به شاخه موندا از خانواده استرو-آسیایی تعلق دارد، خانواده‌ای که مرکز ثقلش در جنوب شرق آسیا قرار دارد، و از این رو روستای سورا جزیره‌ای زبانی است در دریایی از اودیای هندوآریایی در شمال و تلوگوی دراویدی در جنوب. این زبان فعل‌های بسیار بلند و پیچیده‌ای می‌سازد و مفعول‌ها و قیدها را در یک واژه می‌گنجاند، جایی که انگلیسی به یک بند کامل نیاز دارد، و شمارش را به‌جای مبنای ده بر مبنای بیست انجام می‌دهد. ادبیات سانسکریت از دیرباز این مردم را با نام سابارا یا ساوارا می‌شناسد، اصطلاحی جاافتاده برای ساکنان جنگل فراتر از خط گاوآهن، و معبد جاگاناث در پوری هنوز داستان منشأ خود را از طریق رئیسی از سابارا روایت می‌کند که پیش از رسیدن کاهنان، خدایی را در جنگل نگه داشته بود. برخی خادمان معبد در آنجا مدعی این تبارند. در عمل، مردم سورا کمتر اسطوره‌ای و بیشتر عملی‌اند: سازندگان ماهر تراس‌های سنگ‌نما در شیب‌های تند، شیره‌گیران شراب نخل، و نگهدارندگان قطعه‌های کشت و سوز بر زمینی که هیچ‌کس دیگری نمی‌خواست، و به همین دلیل است که دو قرن گذشته بیشتر به شکل بحثی طولانی درباره مالکیت جنگل به آنان رسیده است.

دین سورا، به شکلی که بیگانگان تا میانه سده گذشته ثبت کردند، بر گفت‌وگو با مردگان استوار بود. مردگان به سونوم بدل می‌شوند که نه کاملاً شبح است و نه کاملاً نیا: سونوم خلق‌وخو و گلایه‌هایی دارد و در اینکه زندگان چگونه بیمار می‌شوند دستی دارد. شمنی، چه مرد چه زن، به خلسه می‌رود و صدای خود را به عاریه می‌دهد، و مردگان از طریق آن با خویشان بازمانده بحث می‌کنند، گاهی ساعت‌ها و گاهی تا سال‌ها پس از مراسم تدفین، تا آنکه پرونده فیصله یابد و سنگی یادبود کاشته شود. خانه‌های سورا نیمه دیگر این ماجرا را در خود دارند. ایدیتال نقش‌هایی هندسی از آدم‌ها، اسب‌ها و قرص‌های خورشید است که متخصصی آن‌ها را با خمیر سفید برنج بر دیوارهای گلی سرخ می‌کشد، و سفارش داده می‌شوند تا سونومی را در خود جای دهند یا سونومی را بیرون نگه دارند. در دهه 1930 پیامبری از سورا الفبایی به نام سورانگ سومپنگ را برای جنبشی دینی نو ابداع کرد. از دهه 1950 مسیحیت باپتیست به‌طور گسترده رواج یافته است، و انسان‌شناس پیرز ویتبسکی، که در جوانی و به‌عنوان پژوهشگر گفت‌وگوهای خلسه را ضبط کرده بود، دهه‌ها بعد بازگشت و با نسلی روبه‌رو شد که تا حد زیادی از سخن گفتن با مردگانش دست کشیده بود. هر دو سورا امروز زنده‌اند، اغلب در درون یک خانواده.