اروتیک مسلمانان بیهاری

اگر پرسیده شود مسلمانان بیهاری کجا زندگی می‌کنند، دو پاسخ درست وجود دارد. یکی ایالت بیهار است؛ سرزمینی هموار و رودخانه‌ای در شرق هند که رود گنگ از میان آن می‌گذرد، برنج و نیشکر در آن کشت می‌شود و جمعیت مسلمان آن حدود یک نفر از هر شش نفر است که از دوران سلطنت‌های دهلی در آنجا ساکن شده‌اند. دیگری داکا است، جایی که نوادگان خانواده‌هایی که در سال 1947 بیهار را ترک کردند هنوز در اردوگاه‌هایی در منطقه محمدپور زندگی می‌کنند. تقریباً همه چیز درباره این گروه از همین دوراهی می‌گذرد. در بیهار به زبان همسایگانشان سخن می‌گویند: بوج‌پوری در غرب، ماگاهی در اطراف پاتنا و گیا، و میتیلی در شمال، که همگی از زبان‌های هندوآریایی هستند. اردو زبان خطبه، غزل و دادگاه قاضی است و دولت آن را در سال 1980 به زبان رسمی دوم تبدیل کرد. اسلام سنی بر مذهب حنفی غالب است و از طریق سلسله‌های صوفیانه در زندگی روزمره جریان دارد، از جمله طریقه فردوسی در بیهار شریف، مجموعه زیارتگاه‌ها در مانیر، و خانقاه‌ها در پولواری شریف در حاشیه پاتنا. از سال 1921 پولواری شریف میزبان امارت شریعت نیز هست که شبکه قاضی‌های خود را برای رسیدگی به امور ازدواج، طلاق و ارث مسلمانان در بیهار، جارکند و اودیشا نگه می‌دارد و در کنار دادگاه‌های دولتی فعالیت می‌کند.

مهم‌ترین تقسیم درونی گروه نه فرقه‌ای بلکه تباری است. خانواده‌های اشراف ادعای تبار عربی، ایرانی یا افغانی دارند. اکثریت اجلاف بافنده، قصاب، روغن‌کش و کشاورز هستند و سیاست مخصوص به خود دارند. کنفرانس مؤمن که در دهه‌های 1930 و 1940 میان بافندگان انصاری و به رهبری عبدالقیوم انصاری شکل گرفت، با لیگ مسلمانان و با تقسیم هند مخالفت کرد، با این استدلال که کشور زمین‌داران کشور آنان نخواهد بود. جنبش پسماندا که در دهه 1990 در پاتنا شکل گرفت، وارث مستقیم آن است. سپس رویدادها استدلال مخالف را پیش کشیدند. کشتارهای مسلمانان در بیهار در اواخر سال 1946 ده‌ها هزار نفر را به سوی شرق و به بنگال راند و تقسیم شمار بسیار بیشتری را به آنجا فرستاد. آنان به جای پاکستان غربی به پاکستان شرقی رفتند، زیرا نزدیک‌تر بود و کار در راه‌آهن و کارخانه‌های جوت وجود داشت. در سال 1971 این انتخاب به تلخی گرایید. استقلال بنگلادش آنان را بی‌تابعیت کرد و به وفاداری به طرف مقابل متهم ساخت، و حدود یک‌چهارم میلیون نفر هنوز در اردوگاه‌هایی زندگی می‌کنند که هرگز قرار نبود دوام بیاورند. بزرگ‌ترین آن‌ها که به کمپ ژنو معروف است، به دلیل کمک‌های صلیب سرخ پشت آن نامیده می‌شود. حکم سال 2008 دیوان عالی به کسانی که پس از سال 1971 به دنیا آمده‌اند شهروندی داد و مسئله حقوقی را حل کرد، اما تقریباً چیز دیگری را حل نکرد. در بیهار زندگی همواره با همسایگان درهم تنیده ماند. شیرشاه سوری که دهلی را گرفت و جاده بزرگ گرند ترانک را ساخت، در ساسارام به دنیا آمد، و بسم‌الله خان که در دومراون در خانواده‌ای از نوازندگان مسلمان دربار زاده شد، تمام عمر خود را به نواختن شهنای در معبد هندوها در بنارس گذراند.