اروتیک دهانک

نام، داستان را در خود دارد. داناک، دانوک و دانوکا همگی از واژهٔ سانسکریت به معنای کمان می‌آیند و سنت‌های خود این جامعه از نیاکانی تیرانداز سخن می‌گویند. املای این نام با گذر از دشت شمالی تغییر می‌کند. داناک صورت رایج در هاریانا، پنجاب و دهلی است و دانوک در اوتار پرادش، بیهار و دشت‌های کم‌ارتفاع ترای نپال به کار می‌رود. این جمعیت‌های پراکنده قلمرو مشترکی ندارند. آنچه آنان را به هم پیوند می‌دهد نام، داستان منشأ و تاریخی طولانی به‌عنوان مردمان کارگر روستا است.

قرن‌هاست که کمتر خانواده‌ای از راه کمان زندگی کرده است. در بیشتر قلمرو آنان، داناک‌ها به کشاورزی، مزارعه با سهم‌بری و کار مزدی در مزرعه روی آوردند و در شمال غرب بسیاری به بافندگی مشغول شدند. داشتن زمین اندک یا نداشتن زمین، امروز به شیوهٔ طبقه‌بندی آنان از سوی دولت شکل می‌دهد. آنان در هاریانا، پنجاب، دهلی و اوتار پرادش در فهرست کاست‌های فهرست‌شده قرار دارند. در بیهار، دانوک‌ها یکی از جمعیت‌های بزرگ‌تر در میان طبقات بسیار عقب‌مانده‌اند، گروهی به اندازه‌ای بزرگ که در هر انتخابات ایالتی اهمیت دارد. دانوک‌های بیهار اغلب از نظر سیاسی در کنار کورمی‌ها دسته‌بندی می‌شوند و احزاب بر همین اساس برای جلب آنان می‌کوشند.

زبان جداگانه‌ای برای داناک‌ها وجود ندارد. مردم به زبان منطقهٔ خود سخن می‌گویند: هاریانوی، پنجابی و هندی در غرب، بوج‌پوری و هندی در شرق دورتر، و میتیلی در شمال بیهار و آن سوی مرز در نپال. همهٔ این‌ها هندوآریایی‌اند. در نتیجه، خانواده‌ای دانوک در ترای بیش از داناک‌های هاریانا با همسایگان میتیلی‌زبان خود از کاست‌های دیگر اشتراک دارد. زندگی دینی هندویی است و به همان اندازه که تابع کاست است، تابع منطقه نیز هست. در میتیلا این یعنی گرفتن روزهٔ چهات کنار برکه‌ها و کناره‌های رودخانه همراه با بقیهٔ روستا. مردم درون جامعهٔ خود ازدواج می‌کنند اما بیرون از تبار خود، که الگوی معمول گروه‌های کاستی در سراسر شمال است.

در نپال، دانوک‌ها از مردمان مادهشی ترای شرقی و مرکزی‌اند، با شمار زیاد در ناحیه‌هایی چون سیرها، ساپتاری، دانوشا و ماهوتاری. سرشماری 2011 حدود 220,000 نفر از آنان را شمرد. در دو سوی مرز اوضاع به شیوه‌های مشابهی در حال تغییر است. کودکان بیشتری در مدرسه می‌مانند، جامعه صدای سیاسی بلندتری دارد و جوانان برای کار در شهرهای هند، در کاتماندو یا در خارج از کشور، روستاهای خود را ترک می‌کنند. نیاکان تیرانداز بیشتر در نام و به‌عنوان مایهٔ افتخار زنده مانده‌اند.