اروتیک تنولی‌ها

زبان

هندکو (هندوآریایی، گروه لهندا)، با کاربرد گسترده پشتو (ایرانی) و اردو (هندوآریایی)

دین

اسلام سنی، مذهب حنفی

درباره تنولی‌ها

تانولی‌ها پیش از هر چیز با سرزمین‌شان شناخته می‌شوند. تنوال نواری از زمین‌های تپه‌ای ناهموار در منطقه هزاره پاکستان است که از غرب به رود سند محدود می‌شود و به سمت شرق تا دره سیران کشیده می‌شود. امروزه این منطقه میان ناحیه‌های منسهره، ابت‌آباد و هاریپور تقسیم شده است. اگر از یک تانولی بپرسید اهل کجاست، پاسخش معمولاً یک تیغه کوهستانی یا روستای مشخص است، نه یک ناحیه اداری، زیرا نقشه درونی این قبیله قدیمی‌تر از نقشه اداری‌ای است که بر آن تحمیل شده است.

اینکه پیش از تنوال از کجا آمده‌اند به‌راستی روشن نیست و خود تانولی‌ها در این باره با یکدیگر اختلاف نظر دارند. یکی از روایت‌ها تبار قبیله را به بارلاس می‌رساند، طایفه‌ای ترک‌تبار که تیمور از آن برخاست؛ ادعایی که چنان جدی گرفته می‌شود که حتی روی سربرگ‌های رسمی و سنگ قبرها دیده می‌شود. روایت دیگر آنان را با پشتون‌ها یکی می‌داند. منابع جغرافیایی دوره استعماری در این باره محتاط بودند و نویسندگان امروزی هم همچنان محتاط‌اند. آنچه هیچ‌کس در آن تردید ندارد، تقسیم قبیله به دو بخش بزرگ هندوال و پلال است که قرن‌ها زمین، ازدواج و نزاع‌ها را سازمان می‌داد.

شخصیتی که حافظه سیاسی تانولی‌ها بر او استوار است، پاینده خان است که بخش عمده آغاز قرن نوزدهم را در برابر جذب شدن در دولت سیک رو به گسترش رنجیت سینگ ایستاد و از قلعه‌های کوهستانی مشرف بر رود سند می‌جنگید. سلسله او بر امارت امب، یعنی تنوال بالا، فرمان می‌راند که از دربند کنار رود اداره می‌شد، و امارت کوچک‌تر تانولی بهولرا در کنار آن قرار داشت. امب در سال 1947 به پاکستان پیوست، بخشی از خودمختاری داخلی را حفظ کرد و در سال 1969 در این استان ادغام شد. گسست تندتر چند سال بعد رخ داد، آنگاه که مخزن پشت سد تربیلا دربند و تراس‌های حاصلخیز کنار رود را در زیر آب برد. خانواده‌هایی که نسل‌ها بر آن کرانه کشاورزی کرده بودند به بالای تپه‌ها کوچیدند یا دره را کاملاً ترک کردند، و هنوز هم با قدری تلخی از غرامت‌ها سخن گفته می‌شود.

بیشتر تانولی‌ها به هندکو سخن می‌گویند، زبانی از گروه هندوآریایی و از شاخه لهنده که در هزاره غالب است و گویشورانش را به‌آرامی از پشتوزبانانِ آن سوی تپه جدا می‌کند؛ پشتو و اردو نیز در کنار آن رایج‌اند و جابه‌جایی میان هر سه زبان امری عادی است. اسلام سنی مذهب حنفی تقریباً همگانی است و زندگی روستایی همچنان بر تقویم مسجد و اقتدار ریش‌سفیدانی می‌گردد که پیش از رسیدن اختلاف‌ها به دادگاه آن‌ها را حل‌وفصل می‌کنند. خدمت سربازی راه رایج رهایی و ارتقای اجتماعی است و جذب در ارتش پاکستان بسیار زیاد است، و حواله‌های ارزی از کشورهای خلیج فارس و بریتانیا بخش بزرگی از تنوال را با بتن بازسازی کرده است.

فنوتیپ‌های معمول: تنولی‌ها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

رنگ پوست از گندمی تا زیتونی متغیر است و چهره‌های روشن‌تر در دره‌های مرتفع رایج‌ترند. موها معمولاً تیره و صاف تا کمی موج‌دار هستند و چشم‌ها غالباً قهوه‌ای‌اند، با این تفاوت که چشم‌های روشن‌تر نیز همان‌طور که در تپه‌های شمال پاکستان دیده می‌شود، یافت می‌شوند. ریش در میان مردان مسن‌تر و متدین رایج است. لباس روزمره مردان شلوار قمیص است که اغلب با جلیقه، پکول پشمی یا عمامه همراه می‌شود و در ماه‌های سرد شال نیز به آن افزوده می‌شود. زنان شلوار قمیص را با دوپتا یا چادر کامل می‌پوشند، و گلدوزی و زیورآلات طلا عمدتاً مخصوص مراسم عروسی است.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره تنولی‌ها

تنولی‌ها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی تنولی‌ها هندکو (هندوآریایی، گروه لهندا)، با کاربرد گسترده پشتو (ایرانی) و اردو (هندوآریایی) است.

تنولی‌ها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان تنولی‌ها اسلام سنی، مذهب حنفی است.