اروتیک بنجارا

به مدت چند قرن، اگر دانه یا نمک در داخل هند از راه زمینی جابه‌جا می‌شد، احتمال زیادی وجود داشت که کاروان بنجارا آن را حمل کند. بنجاراها خود را Gor می‌نامند و در مناطق مختلف با نام‌های Lambani، Lamana یا Lambadi شناخته می‌شوند. آنان کاروان‌های طولانی گاوهای باربر را میان بازارها می‌راندند و از دوران مغول تا لشکرکشی‌های بریتانیا در اواخر سده هجدهم، ارتش‌ها را تأمین می‌کردند. آن زندگی در راه هنوز هم وجه تمایزشان را شکل می‌دهد: سکونتگاه‌هایی جدا از روستاهای همسایه، زبانی متفاوت با زبان‌های رایج در اطرافشان، و لباس‌هایی که با آینه، سکه و صدف‌های کوری آراسته شده و بسیاری از زنان هنوز آن را می‌پوشند.

این تجارت از حکومت استعماری جان سالم به در نبرد. جاده‌ها و راه‌آهن، قطارهای گاوی را بی‌فایده کردند. مقامات استعماری نیز بسیاری از گروه‌های بنجارا را در قانون قبایل جنایتکار ثبت کردند و این داغ ننگ، مدت‌ها پس از لغو آن قانون پس از استقلال، ادامه یافت. خانواده‌ها ساکن شدند، اما tanda، اردوگاه کاروانی قدیمی، را به‌عنوان الگوی زندگی روستایی حفظ کردند و اغلب با سرپرستی به نام naik. امروزه بزرگ‌ترین جمعیت‌ها در تلنگانه، آندرا پرادش، کارناتاکا و ماهاراشترا زندگی می‌کنند. نام طایفه‌هایی مانند Rathod، Chavan و Pawar هنوز به راجستان اشاره دارد که سنت بنجارا آن را سرزمین اصلی‌شان می‌داند. تپه‌های بنجارا در حیدرآباد به نام آنان است. وضعیت رسمی‌شان از ایالتی به ایالت دیگر فرق می‌کند: در برخی «قبیله فهرست‌شده» (Scheduled Tribe) و در برخی دیگر «طبقه فهرست‌شده» (Scheduled Caste) یا یک دسته عشایری لغوشده. همین تفاوت تعیین می‌کند چه کسی واجد شرایط مشاغل و جای‌های تحصیلی رزروشده است.

زبانشان، Gor Boli که Banjari یا Lamani نیز نامیده می‌شود، از زبان‌های هندوآریایی است و به گویش‌های راجستانی نزدیک‌ترین است. این یعنی جزیره‌ای کوچک است که تلوگو، کانادا و مراتی آن را احاطه کرده‌اند. بیشتر گویشوران دوزبانه‌اند و این زبان خط مخصوص خود را ندارد، بنابراین عمدتاً در گفتار و آواز باقی مانده است. بیشتر بنجاراها هندو هستند، اما پرستششان بر چهره‌های خاص خودشان متمرکز است: الهه Jagadamba و قدیس Sevalal Maharaj از سده هجدهم که زیارتگاهش در Pohradevi ماهاراشترا گروه‌های بزرگی از زائران را جذب می‌کند. جماعت‌های سیک و مسلمان در شمال هند ریشه خود را به همان تجارت حمل‌ونقل می‌رسانند.

برخی آداب به‌ندرت از چشم بیگانگان دیده می‌شود. در جشن Teej، دختران مجرد گندم را در سبدهای کوچک می‌کارند و چند روز همراه با آواز از جوانه‌ها مراقبت می‌کنند. در عروسی‌ها، عروس به‌طور سنتی پیش از ترک خانواده‌اش مرثیه می‌خواند. گلدوزی لباس زنان نیز زندگی دومی یافته است: گلدوزی Sandur Lambani از کارناتاکا نشان جغرافیایی دارد و این سبک کاروانی را به یک صنایع‌دستی شناخته‌شده تبدیل می‌کند.