اروتیک پنجابی‌ها

پنجابی‌ها مردمِ پنج رودند؛ خود نام، فارسی است، panj-āb، و رودخانه‌ها (جهلم، چناب، راوی، بیاس و ستلج) در دشتی رسوبی، هموار و فوق‌العاده حاصلخیز به هم می‌پیچند که سه هزار سال است ارتش‌ها، امپراتوری‌ها و مهاجرت‌ها را تغذیه کرده است. این دشت همچنین راه عبور است: هر فاتحی که میان آسیای میانه و قلب حوضه گنگ رفت‌وآمد می‌کرد از اینجا گذشت و پنجاب چیزی از هر یک از آنان را جذب کرد. آنچه پنجابی‌ها را به‌عنوان یک گروه کنار هم نگه می‌دارد نه یک دین واحد است و نه حتی یک دولت واحد، بلکه زبان است، و خلق‌وخویی کشاورزانه و خاص، و سبک مشترکی از موسیقی، غذا و صراحت که تجزیه، دیاسپورا و سه نسل زندگی در خارج را تاب می‌آورد.

پنجابی زبانی هندوآریایی است و از نزدیک با هندی-اردو خویشاوند است، اما در یک نکته مهم متفاوت است: دارای لحن واژگانی است، ویژگی‌ای که برای این خانواده غیرمعمول است و از فروپاشی صامت‌های واک‌دارِ دمیده کهن‌تر به ارث رسیده است. این زبان بسته به اینکه در کدام سوی مرز باشید با دو خط نوشته می‌شود: شاه‌مُکهی (Shahmukhi) برگرفته از خط فارسی-عربی در پاکستان، و گورموکهی (Gurmukhi) که دومین گوروی سیک‌ها آن را ابداع کرد در هند. این جدایی بیش از یک تفاوت املایی است، زیرا سنت‌های ادبی پس از 1947 به‌شدت از هم فاصله گرفتند. خود تجزیه 1947 نقطه عطفی است که هویت پنجابی مدرن را تعریف می‌کند: ایالتی که بر پایه مذهب به دو نیم بریده شد، با مهاجرت مسلمانان به غرب و سیک‌ها و هندوها به شرق، در یکی از بزرگ‌ترین و خشن‌ترین جابه‌جایی‌های جمعیتی قرن بیستم. نزدیک به یک میلیون کشته و پانزده میلیون آواره. هر خانواده پنجابی از سن معینی داستانی درباره تجزیه دارد و این رویداد همچنان زخم تاریخی محوری است.

از نظر دینی، پنجاب در سوی پاکستان اکثریتی مسلمان سنی دارد و در سوی هند ترکیبی از سیک و هندو است، و آیین سیک که گورو ناناک در پنجاب قرن پانزدهم بنیان نهاد ویژگی بومی متمایزی دارد. هویت‌های زیرگروهی بر محوری متفاوت از دین می‌چرخند: جات‌ها در هر سه دین گروه کاستی کشاورزِ غالب‌اند، خاتری‌ها بازرگان‌اند، آرائن‌ها باغبانانِ تولیدکننده برای بازارند، و اوان و گوجر تاریخ شبانی و جنگی خاص خود را دارند. دیاسپورای پنجابی بزرگ و قدیمی است: پنجابی‌ها بیشتر حضور اولیه سیک‌ها را در بریتیش کلمبیا ساختند، مهاجرت پس از جنگ به میدلندز انگلستان را به راه انداختند، و اکنون یکی از بزرگ‌ترین جوامع آسیای جنوبی در آمریکای شمالی را تشکیل می‌دهند. بهانگرا، رقص برداشت محصول، از روستاهای پنجاب به تولید جهانی موسیقی پاپ رسیده بی‌آنکه ضرب دُهل را از دست بدهد. غذا، شامل گندم، لبنیات، سبزی خردل، عدس آهسته‌پز و نان تنوری، چیزی است که بیشتر مردم جهان هنگام فکر کردن به «غذای هندی» به ذهن می‌آورند، با آنکه به‌طور مشخص و آشکار پنجابی است.