اروتیک تامیل‌ها

تامیل‌ها یکی از کهن‌ترین مردمانی هستند که به‌طور پیوسته خواندن و نوشتن داشته‌اند. زبانی که به آن سخن می‌گویند، یعنی تامیلی، سابقه‌ای مکتوب دارد که بیش از دو هزار سال را در بر می‌گیرد. سروده‌های سنگام که در سده‌های پیش و پس از میلاد سروده شده‌اند، هنوز برای یک تامیل‌زبان امروز با کوشش قابل خواندن‌اند، همان‌گونه که یک انگلیسی‌زبان می‌تواند با تلاش متون چاسر را بخواند. این پیوستگی اهمیت دارد. نحوه سخن گفتن تامیل‌ها درباره خودشان را شکل می‌دهد: نه به‌عنوان وارثان یک فرهنگ، بلکه به‌عنوان شرکت‌کنندگانی در فرهنگی که گام‌هایش هرگز از هم نگسسته است.

سرزمین اصلی، جنوب‌شرقی‌ترین نوک شبه‌قاره هند است، یعنی ایالت تامیل‌نادو، دشتی ساحلی که به سوی کوه‌های غربی گات بالا می‌رود و بیشتر سال گرم و مرطوب است، و همچنین بخش‌های شمالی و شرقی سری‌لانکا در آن سوی تنگه پالک. تامیلی به خانواده دراویدی تعلق دارد و هیچ پیوندی با زبان‌های هندوآریایی شمال (هندی، بنگالی، مراتی) ندارد. گویشوران آن زبان‌ها اصلاً نمی‌توانند تامیلی را بفهمند؛ دستور، نظام آوایی و بیشتر واژگان از ریشه‌ای کاملاً متفاوت می‌آیند. این مرز زبانی یکی از برجسته‌ترین خطوط درونی جنوب آسیاست و تامیل‌ها آگاهند که در سوی جنوبی آن قرار دارند.

بیشتر تامیل‌ها هندو هستند، اما سیمای هندوئیسم در سرزمین تامیل وزن ویژه خود را دارد. شیوگرایی، یعنی ستایش شیوا، غالب است و جنبش بهکتی که در سده‌های میانه شعر آیینی را در سراسر هند فراگرفت، از اینجا آغاز شد؛ نایانارها و آلوارها سرودهایی به زبان تامیلی، نه سانسکریت، سرودند. معابد صرفاً پس‌زمینه منظره نیستند، بلکه نهادهای مدنی‌اند، و مجموعه‌های سنگی بزرگ مدورای، تانجاور و چیدامبارام مکان‌های فعال دینی‌اند نه صرفاً بناهای یادبود. جوامع بزرگ مسیحی و مسلمان تامیل نیز وجود دارند، از جمله مورهای سری‌لانکا که به تامیلی سخن می‌گویند اما نسب خود را به بازرگانان عرب می‌رسانند.

تامیل‌های سری‌لانکا شاخه‌ای متمایز با تاریخ ویژه خود هستند، تاریخی دردناک: جنگ داخلی که در سال 2009 پایان یافت شمار عظیمی از آنان را آواره کرد و پراکندگی جهانی‌ای را پدید آورد که امروز محله‌های تامیل‌زبان تورنتو، لندن، پاریس و کوالالامپور را شکل می‌دهد. موج‌های پیشین، که بیشترشان کارگران قراردادی بودند که در چارچوب طرح‌های استعماری بریتانیا فرستاده شدند، جوامع تامیل مالزی، سنگاپور، آفریقای جنوبی و رئونیون را ساختند که نسل‌های آنان گاه مالبار نامیده می‌شوند. در همه این مکان‌ها، سینمای تامیل، غذای تامیل و جشن برداشت پونگل، پراکندگی را بهتر از هر پروژه سیاسی کنار هم نگه داشته‌اند، جاذبه فرهنگی‌ای که از امپراتوری‌ها، تجزیه و جنگ دوام آورده است.