اروتیک خوتاها

خوتاها مسلمانانی از منطقهٔ مرزی بنگال‌اند و آنچه آنان را از همسایگانشان متمایز می‌کند شیوهٔ سخن گفتنشان است. بیشتر مسلمانان این منطقه در خانه به زبان بنگالی حرف می‌زنند. خانواده‌های خوتا اما به گونه‌ای از هندوستانی سخن می‌گویند و همین تفاوت است که ایشان را ملتی جدا می‌سازد. بیگانگان این نام را بر آنان نهادند. در زبان بنگالی، خوتا واژه‌ای کهن و نه چندان دوستانه برای گویشوران زبان هندی از نواحی بالادست است، به معنای دشت‌های واقع در غرب. این جامعه آن را چنان دیرگاه نگه داشته که اکنون به‌عنوان نامی ساده به کار می‌رود، هرچند برخی همچنان آن را به‌منزلهٔ توهین به کار می‌برند. سرزمین ایشان دشت هموار رودهای گنگ و ماهاناندا است، جایی که بنگال غربی، جارکند و بنگلادش به هم می‌رسند: مالدا و مرشدآباد، ساحب‌گنج و پاکور، و چاپای ناوابگنج در سوی بنگلادش. این سرزمین، سرزمین انبه و برنج است و بیشتر خوتاها در روستاها و شهرهای بازاری زندگی می‌کنند، نه در کلان‌شهرها. زبان ایشان از خانوادهٔ هندوآریایی است، همان خانوادهٔ بنگالی و هندی، و این خود بخشی از دلیل دشواری طبقه‌بندی آن است. معمولاً آن را صورتی از هندوستانی توصیف می‌کنند که در تماس طولانی با بنگالی شکل گرفته: نزدیک به گفتار دشت‌های غربی، با واژه‌های بنگالی درهم‌آمیخته. بیشتر گویشوران، بسته به محل زندگی، بنگالی یا هندی را هم به کار می‌برند، چون آن دو زبان مدرسه و دولت‌اند.

خوتاها مسلمانان سنی‌اند و ایمانشان ریتم روز و سال را تعیین می‌کند: مسجد و نمازجمعه، روزهٔ رمضان، و دو عید. آنان این ایمان را با همسایگان مسلمان بنگالی‌زبانشان در میان می‌گذارند، پس دین ایشان را متمایز نمی‌کند. زبان است که چنین می‌کند. بزرگ‌ترین گسست تاریخ معاصرشان با تقسیم هند در ۱۹۴۷ رخ داد. مرز تازه ناحیهٔ قدیمی مالدا را شکافت، زیرمنطقهٔ ناوابگنج را به پاکستان شرقی، یعنی بنگلادش کنونی، واگذاشت و بقیه را در هند نگه داشت. جامعه‌ای که رودها، بازارها و مساجد را میان خود تقسیم کرده بود میان دو کشور پاره شد. از آن زمان خوتاها جامعهٔ زبانی کوچکی بوده‌اند در دو سوی مرزی بین‌المللی و پرنگهبان. در هر دو سو همسایگانشان همچنان آنان را همان‌گونه می‌بینند: مسلمانان بنگال که گفتار روزمرهٔ‌شان هنوز به سوی غرب اشاره دارد.