اروتیک قبایل هند

جمعیت‌های قبیله‌ای هند (آدیواسی، به معنای «ساکنان اصلی»، که به‌طور رسمی بر اساس قانون اساسی هند در شمار «قبایل فهرست‌شده» (Scheduled Tribes) طبقه‌بندی می‌شوند) حدود 8.6% جمعیت هند، یعنی حدود 104 میلیون نفر را در بیش از 700 قبیله فهرست‌شده شناخته‌شده بر اساس سرشماری 2011 تشکیل می‌دهند. این مجموعه شامل جمعیت‌های بسیار ناهمگون است: گوند (~12 میلیون+، هند مرکزی، منطقه گوندوانا)، بهیل (~13 میلیون+، منطقه سه‌گانه راجستان-مادیا پرادش-گجرات)، سانتال (~7 میلیون+، جهارکند-بنگال غربی-اودیشا)، مینا (~5 میلیون+، راجستان)، اورائون (~4 میلیون+، جهارکند)، موندا (~2 میلیون+، جهارکند-اودیشا)، خوند (~1.6 میلیون+، اودیشا) در هند مرکزی و شرقی؛ و مردمان شمال‌شرق هند (ناگا در ناگالند و مانیپور ~3 میلیون+، میزو ~1 میلیون+، خاسی ~1.4 میلیون+، گارو ~1 میلیون+، بودو ~1.5 میلیون+، کوکی ~1 میلیون+، و نیز آپاتانی، آدی، نیشی، تاگین و دیگر گروه‌های کوچک‌تر در آروناچال پرادش) که عمدتاً به زبان‌های تبتی-برمایی سخن می‌گویند؛ و مردمان بسیار کوچک جزایر آندامان (آندامانی‌های بزرگ، آنگه، جاراوا، و سنتینلی‌ها؛ سنتینلی‌های جزیره نورث سنتینل تنها جمعیت معاصر هندی‌اند که انزوای داوطلبانه را حفظ کرده‌اند و منطقه محروم ۵ کیلومتری که دولت هند تعیین کرده از این انزوا محافظت می‌کند). مطالعات ژنومی گسترده (Reich et al. 2009) نشان می‌دهند که جمعیت‌های قبیله‌ای گسترده‌تر هند دارای سهم بالای تبار باستانی جنوب هند (ASI) هستند که معمولاً 65-90% است و از این رو نزدیک‌ترین بازماندگان معاصر جمعیت‌های بومی پیش از آریایی هند به شمار می‌روند.