اروتیک وارلی‌ها

وارلی‌ها (همچنین وَرلی) مردمی آدیواسی و هندوآریایی‌زبان در غرب هند هستند که عمدتاً در تپه‌های شمالی کونکان در ایالت ماهاراشترا (شهرستان‌های پالگار و تانه) زندگی می‌کنند و جوامعی از آنان در جنوب گجرات و قلمرو اتحادیه‌ای دادرا و نگر هاولی نیز ساکن‌اند. آنان جزو گروه قبایل بهیل شمرده می‌شوند، و زبانشان، وَرلی، به خانوادهٔ هندوآریایی تعلق دارد، هرچند لایهٔ زیرین قبیله‌ای نیرومندی در آن دیده می‌شود. وارلی‌ها در سطح بین‌المللی به‌خاطر سنت متمایز نقاشی دیواری سفید بر زمینهٔ خاکی شناخته می‌شوند.

جامعه و معیشت

وارلی‌ها در روستاهای کوچک زندگی می‌کنند و به کشت دیم برنج، ناچنی (ارزن انگشتی) و حبوبات می‌پردازند که با محصولات جنگلی و کارگری مزدی تکمیل می‌شود. جهان‌بینی آنان جان‌گرایانه است و بر پالاگاتا، الههٔ مادر، خدای ببر واگهادو، و ارواح زمین و برداشت محصول متمرکز است. نقاشی وارلی، که به‌طور سنتی زنان متأهل آن را بر دیوارهای گلی خانه برای عروسی‌ها و جشن‌های برداشت محصول می‌کشند، رنگ سفید خمیر برنج را بر زمینهٔ اُخرایی یا قهوه‌ای به کار می‌برد و زندگی روزمره، شکار، رقص و رقص تارپا را با اشکال هندسی دایره، مثلث و آدمک‌های خطی به تصویر می‌کشد. این هنر که زمانی صرفاً آیینی بود، اکنون شکلی شناخته‌شده از هنر عامیانه است که در سراسر جهان فروخته می‌شود. این هنر از دههٔ 1970 به بعد، هنگامی که نقاشان وارلی به‌صورت فردی آثاری بر روی کاغذ و پارچه برای نمایشگاه‌ها و مجموعه‌داران پدید آوردند، شهرت گسترده‌تری یافت، و اکنون برای بسیاری از خانواده‌ها درآمد تکمیلی به همراه دارد و در عین حال کیهان‌شناسی این جامعه را به مخاطبانی جهانی می‌رساند.

ظاهر و آرایش

مردم وارلی عموماً هیکلی لاغر تا متوسط، پوستی قهوه‌ای و موهایی تیره و صاف یا موج‌دار دارند. زنان سنتی ساری کوتاه پیچیده‌ای (لوگاده) از یک تکه پارچه می‌پوشند، که در رسم قدیمی‌تر اغلب بدون بلوز جداگانه بود، و همراه آن گردنبندهای مهره‌ای، النگوهای نقره یا برنج و زیورهای بزرگ گوش به کار می‌برند. مردان لنگ یا دوتی می‌پوشند و عمامه یا سربند بر سر می‌گذارند. خال‌کوبی بدن و رشته‌های مهرهٔ شیشه‌ای رایج است، و رقص تارپا در زنجیره‌های بلند به‌هم‌پیوسته اجرا می‌شود که یک ساز بادی ساخته‌شده از کدو و بامبو آن را رهبری می‌کند.