اروتیک گوپاها

این نام از یک شغل آغاز شد و به هویت تبدیل گشت. گوپا در سانسکریت به معنای نگهبان گاوهاست. همین واژه به کریشنا لقب گوپالا را می‌دهد. کسانی که این نام را دارند نسل‌به‌نسل با دامداری، شیر و چراگاه‌هایی که میان روستاها قرار دارند شناخته شده‌اند. بسته به منطقه، ممکن است آنان را گوپ، گوپه، گوالا یا گوپال بنامند. در بیهار، جارکهند، بنگال غربی و اودیشا، خانوار گوپه اغلب همان خانواری است که گاومیش‌هایی در حیاط دارد و پیش از طلوع آفتاب شیر را در روستا پخش می‌کند. این حتی زمانی صادق است که بیشتر درآمد خانواده اکنون از یک زمین کشاورزی، یک مغازه یا یک شغل دولتی می‌آید.

آنان هندو هستند و هندوییتشان به شدت بر کریشنا تکیه دارد. خدای گله‌بان براج که میان چوپانان بزرگ شد، کره دزدید و کوه گووردهان را برای پناه دادن به گاوها بلند کرد. برای گوپاها او کمتر خدایی دور و بیشتر جدّ بنیان‌گذار است. جشن گووردهان پوجا که روز پس از دیوالی برگزار می‌شود، هنگامی که گاوها شسته، آراسته و گرامی داشته می‌شوند، در این خانه‌ها وزن واقعی دارد. زبان به منطقه بستگی دارد، نه به طبقه. گوپاها در بیهار میتیلی، بوجپوری یا هندی، در جارکهند ناگپوری، در بنگال بنگالی و در اودیشا اودیا سخن می‌گویند که همه زبان‌های هندوآریایی‌اند. در جارکهند روستاها را با همسایگان موندا، اورائون و سانتال در میان می‌گذارند که زبان‌هایشان به خانواده‌های کاملاً متفاوتی تعلق دارد.

بزرگ‌ترین تحول در تاریخ جدید آنان در اوایل قرن بیستم رخ داد. طوایف گله‌دار در شمال و شرق هند زیر نام یادیو سازمان‌دهی شدند. آنان نسب خود را به خاندان یادو، همان تبار کریشنا، می‌رساندند و خواستار جایگاه کشاتریا شدند که مأموران سرشماری استعماری به آنان نداده بودند. این تلاش آنچه را که جامعه خود را با آن می‌خواند تغییر داد. بسیاری از گوپاهای امروزی یادیو را به‌عنوان نام خانوادگی به کار می‌برند، در حالی که دیگران گوپه را نگه داشته‌اند، و بلوک گسترده‌تر یادیوها از 1990s نیرویی اصلی در سیاست بیهار بوده است. یک شکاف قدیمی‌تر همان انگیزه برای بالا رفتن و دور شدن از گله‌داری را نشان می‌دهد. در بنگال، سادگوپ، یعنی گوپ خوب، به‌عنوان طبقه‌ای از کشاورزان جدا شد و خود را بالاتر از فروشندگان شیر قرار داد.

فرهنگ دامداری کهن در آواز زنده است. در میان چوپانان آهیر و گوپاهای بیهار، مردم هنوز حماسه شفاهی بلند لوریک را اجرا می‌کنند، قهرمان گله‌بانی که می‌جنگد، می‌گریزد و سرگردان می‌شود. بیرها، سبک آواز محلی ریشه‌دار در زندگی دامداری، امروز بر صحنه‌های روستاها خوانده می‌شود و به‌صورت ضبط فروخته می‌شود. عصا، گله و سطل شیر دیگر بخشی از روز همه نیستند، اما همچنان در مرکز داستانی قرار دارند که جامعه درباره خود روایت می‌کند.