اروتیک چپانگ

چپانگ‌ها (که به‌طور رسمی پراجا نیز نامیده می‌شوند) مردمی بومی در تپه‌های مرکزی نپال‌اند که در امتداد رشته‌کوه‌های پرشیب ماهابهارات و چوره، در ناحیه‌های چیتوان، مکوانپور، دادینگ و گورخا پراکنده‌اند. شمارشان حدود 68,000 نفر است و به زبان چپانگ سخن می‌گویند که زبانی چینی-تبتی از شاخه کوچک چپانگی است. آنان یکی از حاشیه‌ای‌ترین جوامع کوهستانی نپال با بیشترین ناامنی غذایی شناخته می‌شوند.

جامعه و معیشت

در دوره‌ای که هنوز در حافظه نسل‌های زنده است، بسیاری از چپانگ‌ها گردآورندگانی نیمه‌کوچ‌نشین بودند که شکار، به‌دام‌اندازی، کندن یام‌ها و غده‌های وحشی، و گردآوری عسل جنگلی را با کشاورزی جابه‌جاشونده (خوریا) بر شیب‌های ناپایدار ترکیب می‌کردند. در نسل‌های اخیر بیشتر آنان به کشاورزی خرد با ذرت، ارزن و محصولات ریشه‌ای روی آورده‌اند که با کار فصلی تکمیل می‌شود. زمین‌های کشاورزی کوچک و اغلب پرشیب‌اند و طایفه‌ها خویشاوندی و کار متقابل را سازمان می‌دهند. گردآوری عسل از دیواره‌های بلند صخره‌ای با نردبان‌های طنابی و دود، همچنان سنت معیشتی شاخصی است.

باور و آیین

جهان‌بینی کهن چپانگ‌ها جان‌باورانه است و به ارواح جنگل، رودخانه و نیاکان احترام می‌گذارد که شمن‌هایی به نام پانده، که برای درمان و پیشگویی به خلسه می‌روند، میان آنها و مردم میانجی‌گری می‌کنند. خدایان و جشن‌های هندو از راه تماس با جامعه نپالی دشت‌نشین به‌طور فزاینده‌ای پذیرفته شده‌اند و زندگی دینی لایه‌لایه‌ای پدید آورده‌اند.

ظاهر و آرایش

چپانگ‌ها معمولاً لاغراندام و چابک‌اند، با پوستی قهوه‌ای و آفتاب‌سوخته و ویژگی‌های چهره چینی-تبتی. لباس سنتی از پارچه پنبه‌ای ساده دست‌باف خانگی بود؛ امروزه پوشاک عادی نپالی رواج دارد و زنان چند زیور نقره‌ای گوش و گردنبند مهره‌ای را حفظ کرده‌اند. آرایش دائمی بدن اندک است و زندگی روزمره، چهره‌ها و دست‌ها را در اثر محیط کوهستانی فرسوده می‌کند.