اروتیک لپچاها

لپچاها که خود را موتانچی رونگکوپ می‌نامند، به‌طور گسترده به عنوان مردم بومی ایالت سیکیم در هند شناخته می‌شوند و همچنین در تپه‌های دارجیلینگ، شرق نپال و بخش‌هایی از بوتان زندگی می‌کنند. آنان به زبان لپچا (رونگ) سخن می‌گویند که شاخه‌ای مستقل در خانواده زبان‌های چینی-تبتی را تشکیل می‌دهد و خط مخصوص خود را دارد، و شمارشان ده‌ها هزار نفر است.

جامعه و معیشت

لپچاها به‌طور سنتی ساکنان جنگل بودند و شناخت عمیقی از گیاهان و جانوران هیمالیا داشتند. معیشت آنان از کشت گردشی، پرورش هل، شکار و گردآوری خوراک تأمین می‌شد و بعدها برنج‌کاری پلکانی و باغ‌های میوه را نیز به آن افزودند. دین بومی آنان، مون، با متخصصان آیینی بونگتینگ و مون، ارواح طبیعت و کوه کانچنجونگا را به عنوان خدای محافظ گرامی می‌دارد؛ امروزه بیشتر لپچاها از بودیسم تبتی نیز پیروی می‌کنند و برخی مسیحی هستند. لپچاها جامعه‌ای پراکنده و مدت‌ها حاشیه‌ای هستند که برای حفظ زبان، خط و ادبیات شفاهی خود تلاش کرده‌اند، و نگرانی‌ها درباره توسعه در دره‌های مقدس مانند دزونگو کانون فعالیت فرهنگی بوده است. خط خاص آنان، خانه‌های سنتی برافراشته بر ستون‌های چوبی و دانش به‌طرز غیرمعمولی دقیق از گیاهان و جانوران محلی، همگی مایه افتخارند و جشن‌هایی مانند تندونگ لو روم فات کوه‌هایی را که در افسانه پناهشان داده‌اند گرامی می‌دارند.

ظاهر و زیورآلات

لباس سنتی لپچاها با راه‌راه‌های رنگارنگ و درخشان بافته می‌شود. مردان «دومپرا» می‌پوشند، جامه‌ای شبیه تونیک که روی پیراهن و شلوار سنجاق می‌شود و با کمربند بافته در کمر جمع می‌گردد، و گاهی کلاه گرد نی یا بامبو بر سر دارند. زنان «دومدیام» را می‌پوشند، لباسی پیچیده و بلند تا قوزک پا که روی بلوز گشاد در شانه‌ها بسته می‌شود، همراه با گردنبند نقره و مرجان، گوشواره و کمربند بافته. لپچاها همچنین به کلاه‌ها و حصیرهای ظریف بافته از نی و بامبو شهرت دارند. فلوت بامبو و آواز دسته‌جمعی همراه رقص‌هایشان است و گروه‌های اجتماعی کلاس‌هایی برای زنده نگه داشتن زبان و خط در میان جوانان برگزار می‌کنند. پوشش مدرن رایج است و لباس سنتی در جشن‌ها و مراسم رسمی پوشیده می‌شود.