اروتیک موسهر

مُوساهار در پایین‌ترین جایگاه نظام طبقاتی در دشت گنگ شرقی قرار دارند، و نامی که دارند را دیگران بر آنان نهاده‌اند: موسا یعنی موش، و آهار یعنی خوراک. آنان جامعه‌ای دالیت در بیهار، شرق اوتار پرادش و جارکند هستند، و در جلگه‌های ترای در جنوب نپال، جایی که سرشماری آنان را در میان دالیت‌های ماده‌شی به شمار می‌آورد. تقریباً همه‌شان زمین ندارند. خانواده‌ها در موساهاری گرد آمده‌اند، روستای کوچک جداگانه‌ای از گل و کاه در حاشیه ده، و هنگام نشا و برداشت به مزارع دیگران می‌روند. شکار موش‌های صحرایی، که بخشی برای گوشت آن و بخشی برای دانه‌هایی بود که موش‌ها در لانه‌هایشان ذخیره می‌کنند، کار فصلی واقعی بود، و به برچسبی تبدیل شد که جامعه اکنون می‌کوشد از آن رها شود. در نپال بسیاری نام ریشی‌دیف را ترجیح می‌دهند، در بیهار نام‌خانوادگی‌های مانجی و سادا، و ادعای نسب از ریشی، یعنی حکیم، به این جامعه جایگاهی می‌دهد که برچسب سرشماری آن را انکار می‌کند. قوم‌نگاران مدت‌هاست آنان را با بهویا دسته‌بندی کرده و منشأ قبیله‌ای آنان را در فلات چوتا ناگپور حدس زده‌اند، اما موساهارها به زبان‌های دشت همسایگانشان سخن می‌گویند: بهوجپوری در غرب، ماگاهی در اطراف گایا و پاتنا، میتیلی در شمال، که همگی از زبان‌های هندوآریایی هستند، با هندی و نپالی برای مدرسه و اداره، آنجا که مدرسه و اداره اصلاً وجود داشته باشد.

دین، به معنای وسیع، هندو است، اما عمل در زیارتگاه‌های روستایی و در دو قهرمان بسیار مشخص جریان دارد. دینا و بهادری دو برادر موساهار از سرزمین میتیلا بودند که، در حماسه‌ای که دربارهٔ آنان خوانده می‌شود، با زمین‌داران جنگیدند و در این راه جان باختند. زیارتگاه‌هایشان در بسیاری از روستاها برپاست و داستانشان هنوز توسط خوانندگان خود جامعه با طبل اجرا می‌شود. خوک نگه‌داری و خورده می‌شود، که طبقات بالاتر این را بر موساهارها عیب می‌گیرند و موساهارها از آن عذرخواهی نمی‌کنند. زنان مسن گودنا می‌بندند، خالکوبی سبزمایل به سیاه روی ساعد و چانه، که زمانی تنها زیوری بود که یک زن فقیر نمی‌توانست از او گرفته شود. باسوادی در میان پایین‌ترین‌ها در جنوب آسیا است، و سوءتغذیه کودکان، کار اجباری گروگانی در کوره‌های آجرپزی و معادن سنگ، و کالا آزار، یعنی لیشمانیوز احشایی بومی شمال بیهار، زندگی امروزی موساهارها را بیش از هر عرف دیگری شکل داده‌اند. نقاط عطف همه اخیر هستند. باگواتی دیوی، که در معادن سنگ گایا سنگ می‌شکست، در سال 1996 به لوک سابها برگزیده شد. در سال 2007 بیهار موساهارها را در دسته‌ای تازه به نام مهادالیت قرار داد که هدفش هدایت رفاه اجتماعی به سوی منزوی‌ترین طبقات بود. در سال 2014 جیتان رام مانجی نخستین وزیر اعلای موساهار در بیهار شد، که شکار موش‌های روستاها را زیاد تغییر نداد، اما آنچه آن نام می‌توانست معنا بدهد را تغییر داد.