اروتیک کاتولیک‌های گوا

یک کاتولیک گوایی معمولاً از روی نام خانوادگی‌اش شناخته می‌شود. فرناندس، دی‌سوزا، رودریگس، براگانزا: نام‌های پرتغالی‌ای که در سده‌های شانزدهم و هفدهم، کسانی که نیاکانشان هندوهای کونکانی‌زبانِ ساحل غربی هند بودند، پای حوض تعمید برگزیدند. همین یک واقعیت بیشترِ تاریخ را دربر دارد. گوا در 1510 به دست آفونسو د آلبوکرکی افتاد و 451 سال پرتغالی ماند، و گرویدن به مسیحیت با ترکیبی از موعظه، حمایت، ویران‌سازی معابد و فشار طولانی دادگاه تفتیش عقاید گوا صورت گرفت. آنچه از آن برآمد، کاتولیسیسم ایبریاییِ منتقل‌شده نبود، بلکه چیزی بود که بر زمین محلی ساخته شد، و این هنوز پیداست.

جزئیات این را آشکار می‌کند. نظام کاستی پس از غسل تعمید هم باقی ماند: گرویدگان رتبه‌های کهن خود، یعنی بامون، چاردو، گاودو و سودیر، را حفظ کردند و تا دوره‌ای که هنوز در یاد زندگان است در درون همان رتبه ازدواج کردند، و این به‌هیچ‌وجه آن چیزی نبود که مبلغان می‌خواستند. زمین‌های روستا هنوز از طریق کومونیدادس به‌صورت مشاع در اختیار است، نهادی کهن‌تر از پرتغالی‌ها، که آن را موجود یافتند و صرفاً ثبت کردند. کونکانی، زبانی هندوآریایی که برای کسب جایگاهی در کنار مراتی سخت جنگید، را کاتولیک‌ها با الفبای لاتین می‌نویسند نه با دواناگری که ایالت در 1987 رسمی کرد، و این شکاف همچنان محل مناقشه‌ای زنده است.

آنچه این جامعه بیش از همه پدید می‌آورد، موسیقی و گفتار است. ماندو ترانهٔ عاشقانهٔ آرام کونکانی است که به‌صورت دونفره رقصیده می‌شود، رسمی و کمی غم‌انگیز. تیاتر نمایش موسیقایی کونکانی است که مهاجران گوایی در بمبئی در 1892 ابداع کردند و هنوز سالن‌ها را با طنز روز و ترانه‌های سیاسی پر می‌کند. تنظیم‌کنندگان و نوازندگان سازهای بادی برنجی گوایی دهه‌ها در استودیوهای فیلم‌سازی هندی‌زبان کار کردند و ضبط‌هایی را شکل دادند که بیشتر مردم هند گمان می‌کنند از جای دیگری آمده‌اند. غذا نشانهٔ دیگری است: سورپوتل گوشت خوک، ویندالو که از carne de vinha d'alhos پرتغالی برآمده، بِبینکای لایه‌لایه، فنی بادام‌هندی. گوشت خوک روی سفره به همان اندازه که خوراک است، مرز هم هست.

گوا در 1961 به زور ضمیمهٔ هند شد و در 1967 گوایی‌ها رأی دادند که به‌جای ادغام در ماهاراشترا، به‌عنوان قلمرویی جدا باقی بمانند. مهاجرت عمده‌تر رو به بیرون بوده است: به بمبئی، به دفاتر استعماری کنیا و اوگاندا، به آشپزخانه‌های کشتی‌ها، به خلیج فارس، و اکنون به بریتانیا و پرتغال بر پایهٔ شهروندی‌ای که قانون پرتغال همچنان به افراد متولد پیش از 1961 و فرزندان و نوادگانشان اعطا می‌کند. با این همه، تکیه‌گاه‌ها پابرجا مانده‌اند: جشن روستا، و نمایش پیکر فرانسیس خاویر در گوای قدیم هر ده سال یک‌بار، جایی که همهٔ جمعیتی که برای گوئنچو صاب می‌آیند کاتولیک نیستند.