اروتیک رنگرزها

زبان

اردو و هندی (هندوآریایی، هندواروپایی)، به‌علاوه گویش‌های منطقه‌ای مانند مارواری و بوجپوری؛ زبان جامعه‌ای متمایز وجود ندارد.

دین

اسلام سنی، با هر دو گرایش بریلوی و دیوبندی.

درباره رنگرزها

نام، همان شغل است. رنگریز از فارسی می‌آید: رنگ، یعنی رنگ، و ریز، یعنی ریختن. رنگریزهای مسلمان، رنگرزان موروثی شمال هند هستند؛ جامعه‌ای که هویتش گرد خمرهٔ رنگ شکل گرفت و مدت‌ها پس از آنکه بیشتر اعضایش دیگر در خمره کار نمی‌کردند، همچنان به هم پیوسته ماند. آنان در سراسر اوتار پرادش، راجستان، بیهار، دهلی، مادیا پرادش و گجرات زندگی می‌کنند و بیشترشان در محله‌های قدیمی شهرها و شهرک‌ها سکونت دارند. شاخه‌ای که در سال 1947 هنگام تجزیهٔ هند مهاجرت کرد، اکنون در کراچی و شهرهای سند، در میان مهاجران اردوزبان پاکستان، زندگی می‌کند. برخی خانواده‌ها صباغ، واژهٔ عربی به معنای رنگرز، را به‌عنوان نام خانوادگی به کار می‌برند.

زبان ویژه‌ای برای رنگریزها وجود ندارد. آنان زبان همسایگانشان را حرف می‌زنند: تقریباً همه‌جا اردو و هندی، در غرب ماروواری و دیگر گویش‌های راجستانی، و دورتر در شرق بوجپوری. آنان مسلمانان سنی‌اند و گرایش‌های بریلوی و دیوبندی در میانشان دیده می‌شود. این جامعه، همچون بیشتر گروه‌های شغلی مسلمان شمال هند، به‌صورت بیرادری عمل می‌کند: برادری‌ای که در درون خود ازدواج می‌کند، اعضایش را زیر نظر دارد و سنتاً اختلافاتش را از طریق شورای ریش‌سفیدان حل‌وفصل می‌کرد. این شوراها اکنون وزن کمتری از گذشته دارند، اما ازدواج درون جامعه همچنان هنجار است. در سیاست هند، رنگریزها جزو پسماندا به شمار می‌روند، یعنی کاست‌های مسلمان صنعتگر و کارگر که جنبششان استدلال می‌کند آنان بخش اعظم مسلمانان هندند و سهم بسیار اندکی در رهبری مسلمانان دارند. چند ایالت آنان را در فهرست طبقات عقب‌ماندهٔ دیگر ثبت کرده‌اند.

خود این حرفه همواره کاری میان‌اجتماعی بود. رنگرزان رنگریز عمامه، ساری، روبند و پارچهٔ عروسی را به سفارش رنگ می‌زدند و مشتریانشان به همان اندازه هندو بودند که مسلمان. در راجستان این تجارت هنوز زنده است. الگوهای موجی مورب لهریا و گره‌رنگ نقطه‌دار باندهج که در جی‌پور و جودپور فروخته می‌شوند از دست رنگریزها می‌گذرند؛ گره‌زدن اغلب کار زنان در خانه است و رنگ‌آمیزی در کارگاه‌های خانوادگی انجام می‌شود. در جاهای دیگر، رنگرز دستی از اواخر قرن نوزدهم زمین از دست داد، نخست به نفع رنگ‌های مصنوعی و سپس به نفع پارچه‌های کارخانه‌ای که از پیش رنگ‌شده می‌رسیدند. خانواده‌ها به خشکشویی، خیاطی، مغازه‌های کوچک و کار مزدی روی آوردند و نسل جوان‌تر به تحصیل و مشاغل حقوق‌بگیر. گروه‌های خویشاوند نزدیک آنان عبارت‌اند از نیلگر که در نیل تخصص داشتند، و چاپگران پارچهٔ چهیپا؛ و در برخی جاها مرز میان آنان محو می‌شود.

فنوتیپ‌های معمول: رنگرزها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

ظاهر افراد عمومی جمعیت شمال هند است، با رنگ پوست از گندمی روشن تا قهوه‌ای تیره، موهای تیره و قد متوسط. مردان معمولاً کرتا پاجاما یا پیراهن و شلوار می‌پوشند که اغلب با کلاه نماز همراه است، و مردان مسن‌تر در راجستان ممکن است همچنان عمامه ببندند. زنان معمولاً سلوار کمیز یا ساری با دوپاتا می‌پوشند و برخی در فضای باز روسری یا برقع به سر می‌کنند. صباغان شاغل را می‌توان از دست‌ها و ساعدهایی که با رنگ لکه‌دار شده‌اند تشخیص داد.

پرسش‌های متداول درباره رنگرزها

رنگرزها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی رنگرزها اردو و هندی (هندوآریایی، هندواروپایی)، به‌علاوه گویش‌های منطقه‌ای مانند مارواری و بوجپوری؛ زبان جامعه‌ای متمایز وجود ندارد. است.

رنگرزها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان رنگرزها اسلام سنی، با هر دو گرایش بریلوی و دیوبندی. است.