اروتیک تییارها

تیارها مردم شمال مالابار هستند که داستانشان در سرودهای حماسی منطقه، در جشنواره‌های زیارتگاهی و در سیاست آن بارها تکرار می‌شود. آنها یکی از بزرگ‌ترین جوامع هندو در شمال کرالا هستند و در کاسراگود، کانور، کوژیکود، وایاناد و مالاپورام زندگی می‌کنند. دولت ایالتی آنها را با ایزهواهای مرکز و جنوب کرالا در یک گروه قرار می‌دهد و این دو گروه اشتراکات زیادی دارند. با این حال، بسیاری از تیارها به هویتی جداگانه پایبندند که ریشه در تاریخ خود مالابار دارد.

آنها به ملایالم، زبان دراویدی کرالا، سخن می‌گویند، با گویش‌های شمالی که در اطراف کاسراگود با زبان‌های تولو و کانارا تلاقی می‌کنند. در نظام کاستی قدیم، تیارها پایین‌تر از برهمن‌های نامبودیری و نایرها قرار داشتند. کاست‌های بالاتر آنها را به کشت نارگیل و استخراج شراب نخل وابسته می‌کردند و قواعد فاصله‌گذاری آیینی را بر آنها تحمیل می‌کردند. با این همه، همان جامعه در کالاری، یعنی محل آموزش کالاری‌پایاتو، به آنها متکی بود. چکاوارها، تبارهای جنگجو در میان تیارها، برای حل اختلافات میان ارباب‌های رقیب به دوئل می‌پرداختند. ترانه‌های شمالی هنوز از آرومال چکاوار و خواهرش اونیارچا می‌خوانند، زنی که به دلیل مهارتش با اورومی، شمشیر انعطاف‌پذیر، به یاد مانده است.

حکومت بریتانیا جایگاه آنان را تغییر داد. با تمرکز ادارات استعماری و تجارت در تالاسری و کوژیکود، خانواده‌های تیار زودتر از بسیاری از جوامع مشابه در دیگر نقاط کرالا به آموزش انگلیسی، مشاغل دفتری، بازرگانی و حرفه‌های تخصصی روی آوردند. سپس اصلاحات آمد. در سال 1908 شری نارایانا گورو معبد جاگانات در تالاسری را که حامیان تیار ساخته بودند، تقدیس کرد. این کار بیانیه‌ای روشن بود که عبادت به دروازه‌بانان برهمن نیازی ندارد.

دین در اینجا به‌شدت محلی است. خدایان خانگی، ارواح نیاکان، بیشه‌های مار و زیارتگاه‌های کاوو، جایی که خدایان تییَم در آیین‌هایی با لباس‌های ویژه ظاهر می‌شوند، به همان اندازه معابد بزرگ اهمیت دارند. در زیارتگاه موتاپان در پاراسینیکاداوو که یک خانواده تیار آن را اداره می‌کند، نذورات شامل شراب نخل و ماهی خشک است. همین به‌تنهایی نشان می‌دهد این ایمان تا چه اندازه از ارتدوکسی برهمنی فاصله دارد. در شمال مالابار، خانواده‌های تیار به‌طور سنتی تبار و دارایی را از طریق خط مادری و بر اساس ماروماکاتایام دنبال می‌کردند که بر خانه اجدادی تاراواد استوار بود. این نظام در طول قرن بیستم کم‌رنگ شد. امروز این جامعه همان‌قدر که کشاورز پرورش می‌دهد، پزشک، معلم، مهاجر به کشورهای خلیج فارس و سازمان‌دهنده حزبی نیز پرورش می‌دهد، و هم کالاری و هم کاوو هنوز کاربرد دارند.