اروتیک ناگاهای کونیاک

کونیاک‌ها یک قوم ناگا در بخش مون در ایالت ناگالند در شمال شرقی هند هستند و جوامعی مرتبط با آنها در آن سوی مرز در میانمار زندگی می‌کنند. آنان به زبان کونیاک سخن می‌گویند، زبانی از گروه زبان‌های ناگای شمالی از خانواده زبان‌های چینی-تبتی، و شمار آنها چند صد هزار نفر است. آنان در گذشته از مشهورترین سرشکاران تپه‌های ناگا بودند.

جامعه و معیشت

دهکده‌های کونیاک به‌طور سنتی توسط رئیسان موروثی قدرتمندی به نام آنگ اداره می‌شدند که اقتدارشان می‌توانست بر چند سکونتگاه گسترده شود، و این نظامی متمرکزتر از نظام بیشتر گروه‌های دیگر ناگا بود. معیشت بر کشت گردشی (جوم) برنج، ارزن و تارو استوار بود که شکار آن را تکمیل می‌کرد. کونیاک‌ها فلزکار و اسلحه‌ساز ماهر هستند و به مورونگ‌های بزرگ شهرت دارند، خانه‌های اجتماعی منبت‌کاری‌شده‌ای که مردان جوان روزگاری در آنها انضباط، هنر و شیوه‌های جنگ را می‌آموختند. تا میانه سده بیستم، سرشکاری با باروری، منزلت و آیین پیوند داشت و جنگجویی که سری گرفته بود حق داشتن خالکوبی‌های ویژه‌ای بر چهره و سینه را به دست می‌آورد. مسیحیت که توسط مبلغان باپتیست معرفی شد اکنون دین غالب است و این رسم در دوران زندگی نسل‌های کنونی پایان یافت، از این رو آخرین سرشکاران خالکوبی‌شده مردانی سالخورده‌اند.

ظاهر و زیورآلات

زیورآلات کونیاک‌ها از چشمگیرترین زیورآلات ناگاست. جنگجویان پیشین خالکوبی‌هایی بر چهره و سینه دارند که با سرشکاری به دست آمده‌اند، و بر سینه آویزهای برنجی به شکل سر انسان می‌آویزند، به ازای هر سر دشمن گرفته‌شده یک سر کوچک. پوشاک آیینی شامل سربندهایی از نی بافته‌شده که با دندان گراز وحشی و پرهای نوک‌شاخ آراسته شده‌اند، زیورهایی از موی بز و الیاف رنگ‌شده، حلقه‌های نی برای بازو و ساق پا، و رشته‌های سنگین از منجوق‌های شیشه‌ای رنگی، صدف‌های کوری و دندان حیوانات است. نیزه‌ها و داوها لباس جنگجو را کامل می‌کردند. کونیاک‌های جوان‌تر اکنون لباس مدرن می‌پوشند و پوشاک آیینی را برای جشن‌ها نگه می‌دارند. جشن بهاری آولئانگ که پس از کاشت برگزار می‌شود، اصلی‌ترین مناسبت برای آواز، رقص و پوشیدن کامل لباس سنتی است، و روستاهایی مانند لونگوا، که در دو سوی مرز هند و میانمار قرار دارد، بازدیدکنندگانی را که به فرهنگ کونیاک علاقه دارند جذب می‌کنند.