اروتیک ماهارها

ماهارها جماعتی مراتی‌زبان در دکن هستند که هویتشان دوبار شکل گرفت: نخست با جایگاهی موروثی در پایین‌ترین سطح نظم روستایی ماهاراشترا، و سپس با تصمیمی جمعی برای خروج از آن. آنان بزرگ‌ترین جماعت طبقهٔ فهرست‌شده در این ایالت‌اند، با جمعیت‌های کوچک‌تر در کارناتاکا، مادیا پرادش، تلانگانا و چهاتیسگاره. در نظام قدیمی روستا، خانوار ماهار در ماهاروادا در حاشیهٔ سکونتگاه زندگی می‌کرد و سهمی موروثی از وظایف روستا را بر عهده داشت: حمل پیام، نگهبانی، همراهی مأموران، کشیدن دام‌های مرده، و به خاطر سپردن مرز مزارع. از همین رو ماهارها کسانی بودند که وقتی همسایگان بر سر خطی روی خاک با هم می‌جنگیدند، فراخوانده می‌شدند. پرداخت آنان سهمی از محصول بود. این ترتیب جایگاهی برای آنان تضمین می‌کرد و آنان را از معابد، چاه‌های عمومی و مدارس محروم می‌ساخت. چوخامله، شاعر-قدیس قرن چهاردهم و ارادتمند ویتهوبا از جماعت ماهار، بیرون از معبد پاندهارپور نگه داشته شد؛ سمادهی او در دروازهٔ آن قرار دارد. راه دیگر به بالا از ارتش می‌گذشت. ماهارها در ارتش بمبئی کمپانی هند شرقی خدمت می‌کردند و در کورگائون، در 1 ژانویهٔ 1818، نیروی کوچک کمپانی که بیشترش سربازان ماهار بودند، در برابر ارتش پیشوا ایستادگی کرد. ستون پیروزی آنجا هر سال در روز اول سال نو میلادی جمعیت عظیمی را جذب می‌کند، و هنگ ماهار ارتش هند که در 1941 تشکیل شد، این میراث را ادامه می‌دهد.

محور تاریخ نوین ماهارها ب. ر. آمبدکار است که در 1891 در این جماعت زاده شد و پسر یک صوبه‌دار ارتش بود. او در 1927 رهبری ساتیاگراهای ماهاد را برای نوشیدن آب از مخزن عمومی بر عهده داشت، ریاست کمیته‌ای را برعهده گرفت که قانون اساسی هند را تدوین کرد، قانونی که نجس‌انگاری را ممنوع ساخت، و در 14 اکتبر 1956 در ناگپور، در برابر جمعیت عظیمی که بیشترشان ماهار بودند، سوگند بودایی یاد کرد. آنان همراه با او تغییر آیین دادند و 22 پیمان بستند که در آن‌ها از خدایان هندو و آیین‌هایی که برهمنان انجام می‌دهند دست می‌شستند. امروز بیشتر ماهارها خود را بودایی به سنت آمبدکاری می‌دانند؛ اقلیتی هندو مانده‌اند و برخی مسیحی‌اند. این موضوع در زندگی روزمره دیده می‌شود: ویهارایی در محله، تصویر بودا و آمبدکار کنار هم روی دیوار، پرچم‌های آبی، و عبارت جی بهیم به‌عنوان سلام. جمعیت‌هایی که بسیاری‌شان لباس سفید بر تن دارند، در سالگرد تغییر آیین، دیکشابومی در ناگپور را پر می‌کنند و در هر 6 دسامبر، روزی که آمبدکار درگذشت، چایتیا بومی در مومبای را. مهاجرت به مومبای، پونه و ناگپور، همراه با سهمیه‌ها در دانشکده‌ها و مشاغل دولتی، بسیاری از خانواده‌ها را در چند نسل دگرگون کرده است. نویسندگان ماهار همچنین بخش بزرگی از ادبیات دلیت مراتی نوین را ساخته‌اند، و دایا پاوار خاطرات ماندگارش را بالوتا نامید، به نام سهم محصولی که به نیاکانش پرداخت می‌شد.