اروتیک کالاش‌ها

کالاش (کالاشا) قومی کوچک و چندخدایی‌اند که در سه دره‌ی دورافتاده‌ی Bumburet، Rumbur و Birir، در ناحیه‌ی چیترال کوه‌های هندوکش در شمال غربی پاکستان زندگی می‌کنند. جمعیتشان تنها چند هزار نفر است، به زبان کالاشا سخن می‌گویند که زبانی هندواروپایی از گروه داردی است، و با حفظ دینی بومی و کهن از همه‌ی همسایگان مسلمانشان متمایز می‌شوند.

جامعه و معیشت

معیشت کالاش‌ها بر کشاورزی تراس‌بندی‌شده‌ی گندم، ذرت، ارزن و انگور، باغ‌های گردو و توت، و پرورش بز استوار است که هم ارزش اقتصادی دارد و هم ارزش آیینی ژرف. فضا بر پایه‌ی مفاهیم پاکی سازمان می‌یابد: مراتع بلند و قربانگاه‌ها پاک و مردانه‌اند، در حالی که برخی مناطق پایین‌تر جدا نگه داشته می‌شوند. تقویم ویژه‌ی جشن‌ها سال را نشانه‌گذاری می‌کند، از جمله جشن بهاری Chilam Joshi و جشن نیمه‌ی زمستان Chawmos.

دین و آیین

کالاش‌ها مجموعه‌ای از خدایان را گرامی می‌دارند و قربانگاه‌ها، پیکرک‌های چوبی و قربانی حیوانی را نگه می‌دارند، و در جشن‌های فصلی با موسیقی، شراب و رقص جمعی برگزار می‌کنند. این سنت یگانه، در کنار فشار اسلام اطرافشان، آنان را کانون توجه مردم‌نگارانه کرده است.

ظاهر و آرایش

رنگ پوست از زیتونی تا روشن متغیر است و در برخی افراد چشمان قهوه‌ای روشن یا فندقی دیده می‌شود. زنان را فوراً می‌توان از روی ردای پشمی سیاه که با شالی بافته‌شده بسته می‌شود، گیس‌های بلند و سرپوش معروفشان بازشناخت: کلاهکی منجوق‌دوزی‌شده و با صدف‌های کاوری که تا پشت آویزان است و بر فرازش پر و پُمپُن قرار دارد، و همراه با رشته‌های انبوه منجوق قرمز و نارنجی روی سینه. مردان شلوار ساده و کلاه پشمی چیترالی می‌پوشند.