اروتیک وکالیگاها

ووکالیگاها کاستِ کشاورزانِ فلاتِ جنوبیِ کارناتاکا هستند و در سرزمینِ کهنِ میسور، این نام هنوز به معنای مالکیتِ زمین است. این واژه معمولاً به ریشه‌هایی در زبان کانارا به معنای «کشاورز» و «خانوار» بازگردانده می‌شود. گودا، رایج‌ترین نامِ خانوادگیِ آنان، زمانی عنوانِ کدخدای روستا بود. قلمرو اصلی آنان از ماندیا، هاسان، میسورو، توموکورو، راماناگارا، کولار و ناحیه‌های پیرامون بنگلورو می‌گذرد. جماعت‌های کوچک‌تری در تپه‌های قهوه و فوفلِ مالناد و آن‌سوی مرز، در ایالت تامیل نادو زندگی می‌کنند. آنان به کانارا، زبان دراویدیِ ایالت، سخن می‌گویند و برخی گروه‌های منطقه‌ای گونه‌های زبانیِ ویژهٔ خود را نگه داشته‌اند. گودایانِ سولیا و کوداگو، برای نمونه، به آره‌باشه سخن می‌گویند که گویشی متمایز از زبان کاناراست.

نامِ ووکالیگا مجموعه‌ای از شاخه‌ها را دربر می‌گیرد که به‌طور سنتی در درونِ خود ازدواج می‌کنند، نه یک تبارِ واحد. گانگادیکاراها بزرگ‌ترین‌اند و نامشان را از گانگاوادی گرفته‌اند، سرزمینی که روزگاری زیرِ فرمانِ شاهانِ گانگای غربی بود. از شاخه‌های دیگر می‌توان به موراسو، کونچیتیگا، هالیکار، نونابا و ردی ووکالیگا اشاره کرد. کاپیلیانِ تامیل نادو ریشه‌هایشان را به همان تبار می‌رسانند. هالیکارها نامشان را با گاوهای باربرِ سرسختِ فلات میسور مشترک دارند. نویسندگانِ دوران استعمار آیینی را در میان موراسوها ثبت کرده‌اند که مدت‌ها پیش کنار گذاشته شد: زنان در آن، بندهای انگشتانشان را به‌عنوانِ نذرِ دینی می‌دادند.

این جماعت هندو است و مرکزِ دینی‌اش صومعهٔ آدیچونچاناگیری در ناحیهٔ ماندیاست، دیری از سنت ناث که به کالابهایراوا اختصاص یافته است. رهبر معنوی‌اش نزدیک‌ترین چیز به سرپرستِ جمعیِ ووکالیگاهاست و سیاستمداران همهٔ احزاب برای دیدارش سفر می‌کنند. الهه‌های روستا، خدایانِ خانوادگی و سالِ زراعی بقیهٔ زندگی آیینی را تشکیل می‌دهند. در سانکرانتی، گاوها را می‌شویند، رنگ می‌زنند و از روی کاهِ سوزان می‌رانند.

دو نقطهٔ عطف در تاریخ آنان برجسته‌اند. کمپه گودا، سرکردهٔ ووکالیگا در زیرِ فرمانِ امپراتوری ویجایاناگارا، در سال 1537 شهری بنیان نهاد که بنگلورو شد و فرودگاه این شهر امروز نام او را بر خود دارد. در سدهٔ بیستم، مالکیتِ زمین به وزنهٔ سیاسی بدل شد. کِنگال هانومانتایا به‌عنوانِ نخست‌وزیرِ ایالت، ویدهانا سودا را بنا کرد، شاعر کووِمپو سرودِ ایالت را نوشت و اچ. دی. دِوه گودا، پسرِ کشاورزی از هاسان، در سال 1996 نخست‌وزیرِ هند شد. رقابتِ دیرینهٔ آنان با لینگایت‌ها، که در شمال نیرومندترند، هنوز تقریباً هر انتخاباتی در کارناتاکا را شکل می‌دهد.