اروتیک انگلیسی‌هندی‌ها

انگلوایندین‌ها جامعه‌ای هستند که راج بریتانیا به شکل خود بر جای گذاشت: هندی به لحاظ تولد و محل اقامت، انگلیسی به لحاظ زبان مادری، مسیحی به لحاظ دین، و از نسل مردان منسوب به اروپایی که برای تجارت، خدمت نظامی یا ساخت راه‌آهن به هند آمده بود. قانون اساسی هند همچنان تعریفی از آنان دارد که تقریباً بر همان شرایط استوار است و این امر آنان را از معدود مردمانی در جهان می‌سازد که عضویت‌شان در منشوری ملی مکتوب شده است. حتی نام نیز قرض گرفته شده بود. تا سرشماری 1911 این نام به بریتانیایی‌های ساکن هند اطلاق می‌شد، در حالی که جامعه مختلط «یوریشین» نامیده می‌شد، برچسبی که بیشتر ایشان از آن خوششان نمی‌آمد. آنان نام جدیدتر را پذیرفتند و نگه داشتند. زادگاه واحدی وجود ندارد، بلکه نقشه‌ای از محل‌های کار استعماری قدیمی است. این جامعه در بنادر و پادگان‌های Calcutta، Madras، Bombay و Bangalore رشد کرد و بیش از همه در شهرک‌های راه‌آهنی که از دهه 1850 گسترش یافتند، مانند Kharagpur، Jhansi، Jabalpur، Secunderabad و ده‌ها شهر تقاطع که در آن‌ها رانندگان، گاردها و ایستگاه‌داران انگلوایندین قطارها را در حرکت نگه می‌داشتند. یک تلاش برای ایجاد وطنی واقعی، یعنی McCluskieganj در ایالت Jharkhand امروزی، در سال 1933 بنا شد و هرگز از چند صد خانواده فراتر نرفت. استقلال در سال 1947 گسستی بزرگ بود. از آنجا که از جایگاه خود در دولت نوین مطمئن نبودند، بخش بزرگی از ایشان در دهه‌های بعد به بریتانیا، استرالیا و کانادا مهاجرت کرد و اکنون احتمالاً شمار دیاسپورا از کسانی که ماندند بیشتر است. کسانی که ماندند تا زمان لغو این مقرره در سال 2020 کرسی‌های انتصابی در پارلمان و چند مجلس ایالتی را در اختیار داشتند.

زندگی روزمره به زبان انگلیسی می‌گذرد، با آهنگ ویژه خود و کمی هندی، تامیلی یا بنگالی، و بر پایه تقویم کلیسایی محلی. بیشتر انگلوایندین‌ها کاتولیک رومی‌اند و اقلیت‌های قابل توجهی انگلیکن و پروتستان دیگر دارند. کریسمس سال را لنگر می‌اندازد: کول‌کول و کیک گل‌سرخ که هفته‌ها پیش سرخ می‌شوند، رقص در باشگاه یا مؤسسه راه‌آهن، و سفره‌ای که میراث واقعی جامعه را نشان می‌دهد. آشپزی انگلوایندین سنتی مستقل خود است، نه بریتانیایی و نه منطقه‌ای هندی: ماولیگاتونی، کاری کوفته با برنج نارگیلی زرد، آب فلفل، و جالفریزی که آغازش راهی برای سرخ کردن بقایای غذا بود. رقص سالن و جایو مدت‌ها نشان ویژه جامعه بود. مدارس انگلوایندین قرن نوزدهم هنوز بسیار بیش از انگلوایندین‌ها به هندیان آموزش می‌دهند. از سال 1989 این جامعه پراکنده هر چند سال یک‌بار برای دیدارهای بین‌المللی گرد هم می‌آید، گواهی بر اینکه ملتی تا وقتی سفره، کلیسا و زبان انگلیسی خود را نگه دارد، می‌تواند از سرزمینش بیشتر دوام بیاورد.