اروتیک گویته‌ها

Guite قوم زو است که نامش نام خانوادگی هم هست. در منطقه‌ی کوهستانی‌ای که شمال شرقی هند به غرب میانمار می‌رسد، Guite در ابتدا یک تبار پدرتباری است. این نام از پدر به فرزندان منتقل می‌شود و همراه با شجره‌نامه‌ها و رؤسای به‌یادمانده‌ی خاص خود است. همچنین خانواده را در میان مردمانی قرار می‌دهد که خود را Zomi می‌نامند. کسی که در Churachandpur، در تپه‌های Mizoram یا در اطراف Tedim در ایالت Chin خود را Guite معرفی می‌کند، پیش‌تر گفته است که به کدام شاخه‌ی شجره‌ی خانوادگی تعلق دارد.

گویش آنان به شاخه‌ی Kuki-Chin از خانواده‌ی زبانی چینی-تبتی تعلق دارد. در زنجیره‌ی گویش‌های Zo، به Tedim و Paite نزدیک است، تا جایی که این سه اغلب یک زبان با لهجه‌های محلی به شمار می‌آیند. نگارش با حروف لاتین همراه مبلغان مسیحی در آغاز قرن بیستم آمد و بسیاری از آنچه امروز به این زبان نوشته می‌شود هنوز از زندگی کلیسایی برمی‌خیزد. این پیوند ریشه‌ای عمیق دارد. بیشتر Guite مسیحی‌اند و اغلب باپتیست، و جماعت کلیسا بخش بزرگی از زندگی روزمره را سامان می‌دهد، از تمرین گروه کُر و فعالیت‌های جوانان گرفته تا اینکه هنگام عزای خانواده چه کسی غذا می‌آورد. دین کهن Zo کاهنان روستایی، نذورات برای ارواح و جشن‌هایی داشت که جایگاه خانواده را بالا می‌برد. امروز این دین بیشتر در تاریخ شفاهی و در قالب جشن‌ها باقی مانده است.

تاریخ Guite را از هم جدا کرد. بریتانیا تپه‌های Chin را در دهه‌ی 1890 ضمیمه‌ی خود کرد و مرزی که میان هند استعماری و بورما کشیده شد، نزدیک‌ترین خویشاوندان را شهروند دو کشور متفاوت کرد. این جدایی هنوز زندگی در امتداد مرز را شکل می‌دهد. در Manipur، درگیری‌های Kuki و Zomi در اواخر دهه‌ی 1990 هویت مشترک Zomi را میان Guite و Paite و تبارهای مرتبط تیزتر کرد. از سال 2023، Churachandpur، شهر مرکز ناحیه‌ای که بسیاری از Guite آن را خانه‌ی خود می‌دانند، به کانون خشونت میان جوامع Meitei و Kuki-Zo تبدیل شده است.

عرف آنجا که مهم است پابرجاست. ازدواج هنوز از گفت‌وگوهای رسمی میان دو خانواده و پرداخت مهریه‌ی عروس می‌گذرد، و مراسم تشییع جنازه وظایف دیرینه‌ای را نسبت به خویشان دامادی و خویشاوندان مادری می‌طلبد. Khuado، جشن پس از برداشت محصولِ مردم Zomi گویشور زبان Tedim، هنوز با رقص و ضیافت‌های مشترک برگزار می‌شود. puan، پارچه‌ی راه‌راه دست‌بافتی که الگوهای آن نشان‌دهنده‌ی مناسبت و جایگاه پوشنده است، همچنان در عروسی‌ها، جشن‌های کلیسایی و تدفین‌ها بیرون آورده می‌شود.