اروتیک بوندا

بوندا‌ها خود را «ریمو» می‌نامند، که در زبانشان صرفاً به معنای «مردم» است، و در بیشتر تاریخ ثبت‌شدهٔ خود کوشیده‌اند از دسترس دیگران دور بمانند. حدود دوازده هزار نفر از آنان بر فلات منطقهٔ مالکانگیری در جنوب غربی ایالت اودیشا زندگی می‌کنند، در تپه‌های چین‌خورده‌ای که اودیشا، چهاتیسگر و آندرا پرادش در آن به هم می‌رسند. بیگانگان بوندا را به دو دسته تقسیم می‌کنند: بوندای تپه‌نشین که روستاهای مرتفع اطراف مودالیپادا را در اختیار دارند و رسوم کهن‌تر را حفظ کرده‌اند، و بوندای دشت‌نشین که در دره‌های پایین‌تر زندگی می‌کنند و بسیاری از عناصر فرهنگی همسایگان اودیا‌زبانشان را جذب کرده‌اند. هند آنان را جزو «طایفهٔ فهرست‌شده» و به‌طور خاص‌تر، یکی از گروه‌های به‌ویژه آسیب‌پذیر طبقه‌بندی می‌کند.

زبان ریمو به شاخهٔ موندا از خانوادهٔ اتروآسیایی تعلق دارد و از این رو خویشاوند دوری از زبان‌های خمری و ویتنامی است و هیچ قرابتی با زبان اودیای هندوآریایی که در همهٔ اطرافش رایج است ندارد. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن دو زبان کوچک همسایه، یعنی گوتوب و گتا' هستند؛ فراتر از این دایره، گویشوران بوندا برای خرید و فروش به دیسیا، یعنی زبان بازرگانی منطقه‌ای اودیا، سخن می‌گویند. دین بر پایهٔ خدایان روستا و نیاکان استوار است و خدای شمشیر پاتخاندا ماهاپرابهو در مرکز آن قرار دارد، اما سرشماری‌ها کل این ساختار را ذیل هندوئیسم ثبت می‌کنند بی‌آنکه چندان شباهتی به آن داشته باشد. مزارع روی شیب‌ها بریده و سوزانده می‌شوند تا ارزن کشت شود، و برنج در پله‌هایی کاشته می‌شود که آب در آن نگه داشته شود.

آنچه مردم خارج از اودیشا معمولاً درباره بوندا می‌دانند، بیشتر مربوط به زنان است: سرهای تراشیده، تنه‌ای پوشیده از رشته‌های متراکم مهره‌های رنگی، گردن‌بندهای فلزی برنجی و آلومینیومی که روی هم انباشته شده‌اند، و پارچهٔ کوتاه دستبافی به نام رینگا. بوندا تراشیدن سرها را با داستانی درباره سیتا توضیح می‌دهند که هنگام حمام کردنش آنان را در حال خندیدن به او دید و نفرین کرد که کچل و تقریباً برهنه شوند. ازدواج برخلاف هنجار هندی جریان دارد و عروس معمولاً ده سال یا حدوداً بیشتر از داماد سن دارد، بر این استدلال که او را تربیت خواهد کرد و او در پیری از وی نگهداری خواهد کرد. ورییر ایلوین در دههٔ 1940 مدتی در اینجا گذراند و تصویری از مردمی به جا گذاشت که در دفاع از شرف خود شتابان‌اند؛ تصویری که به شهرتی بدل شد که بوندا هرگز کاملاً از آن رها نشده‌اند. امروز اصطکاک قابل‌مشاهده کوچک‌تر و عادی‌تر است: جاده‌ها، یک مدرسهٔ شبانه‌روزی، مبلغان مسیحی، و گردشگرانی که به بازار هفتگی اونوکودلی می‌آیند تا از زنانی عکس بگیرند که هرگز از عکس گرفته شدن خواسته‌ای نداشتند.