اروتیک کونچیتیگاها

از هر خانواده‌ی کشاورزی در اطراف سیرا یا هیریور بپرسید که هستند، و پاسخ معمولاً کونچیتیگا خواهد بود، پیش از هر تعریف گسترده‌تری. این اصرار هسته‌ی هویت است. کونچیتیگاها جامعه‌ای کشاورز و کانّادازبان از مناطق مرتفع خشک مرکز کارناتاکا هستند و بیشتر در ناحیه‌های توموکورو و چیتراداورگا زندگی می‌کنند. بیرونی‌ها، از سرشماران گرفته تا سیاستمداران، مدت‌ها آنان را ذیل جمعیت بزرگ‌تر کشاورزان وکالیگا طبقه‌بندی کرده‌اند. بسیاری از کونچیتیگاها شباهت خانوادگی را می‌پذیرند، اما شمار بسیار کمتری حاضرند در آن حل شوند.

زمین مردم را شکل می‌دهد. این سرزمین فلات دیم با خاک سرخ، تپه‌های بوته‌زار و روستاهایی است که پیرامون مخازن آبیاری ساخته شده‌اند. بادام‌زمینی، راگی و دیگر محصولات دیم خانواده‌ها را در سال‌های سخت سرپا نگه داشته‌اند، و باغ‌های نارگیل آبیاری‌شده نشانه‌ی خانواده‌هایی است که پیشرفت کرده‌اند. زمین همچنان معیار قدیمی منزلت است و هر روستا نقشه‌ی اجتماعی خود را با آکر، چاه‌های عمیق و ازدواج‌ها می‌خواند.

زبان خانه کانّادا است، زبان روزمره‌ی روستاهای فلات، نه گونه‌ی صیقل‌خورده‌ی تلویزیون بنگلورو. خانواده‌هایی که در آن‌سوی مرز ایالتی در تامیل‌نادو ساکن شدند، جایی که این جامعه در فهرست‌های رسمی با نام کونچیدیگار ثبت شده، دوزبانه بزرگ شده‌اند و زندگی عمومی خود را به تامیلی پیش می‌برند. زندگی مذهبی هندو و بسیار محلی است: خدایان خانوادگی، الهه‌های روستایی که جشن‌هایشان پسران و دختران را از شهر به خانه بازمی‌گرداند، و نذرهایی که در معابدی بسته می‌شود که یک تبار نسل‌ها به آن‌ها سر زده است. ازدواج به‌طور سنتی درون جامعه مانده است و این یکی از دلایل پایداری مرز میان کونچیتیگاها و کاست‌های کشاورز همسایه است.

داستان امروز داستان جابه‌جایی و چانه‌زنی است. آموزش و مهاجرت بسیاری از کونچیتیگاها را به دفترهای بنگلورو، خدمات دولتی و کسب‌وکارهای کوچک کشانده است، در حالی که روستاهای زادگاهی وزن سیاسی خود را حفظ کرده‌اند. در حوزه‌هایی مانند سیرا، نامزدها آشکارا در پی جلب رأی این جامعه‌اند. انجمن‌های کونچیتیگا نیز سال‌ها برای جای گرفتن در فهرست مرکزی طبقات عقب‌مانده‌ی دیگر هند فشار آورده‌اند. این کارزار بر همان پرسشی استوار است که همه‌چیز دیگر در اینجا بر آن می‌چرخد: آیا آنان شاخه‌ای از چیزی بزرگ‌ترند یا مردمی مستقل؟ در توموکورو بپرسید تا پاسخی بشنوید، معمولاً پاسخی قاطع.